Mentionsy

członków grupy religijnej wcześniej wspierających Asada.

Przede wszystkim to, że Iran, jeden z patronów i sojuszników reżimu Asada i takie organizacje jak Hezbollah z sąsiedniego Libanu, które wcześniej również właśnie Asada wspierały i zwalczały właśnie taką islamistyczną opozycję wobec niego.

były bardzo znacząco osłabione po wojnie z kolei między Hezbollahem a Izraelem, która skończyła się, podpisano zawieszenie broni dokładnie pod koniec listopada, czyli w zasadzie wtedy dokładnie, kiedy rozpoczęła się ta wielka ofensywa rebeliantów.

Co ciekawe, kiedy przyjechaliśmy do Damaszku właśnie tego dnia, kiedy reżim Asada upadł,

Tutaj pojawia się właśnie takie pytanie dla części właśnie Syryjczyków, pojawia się pytanie, czy Szara, czy też Jolani wcześniej, jak brzmiało jego nom de guerre, to rzeczywiście jest człowiek z ludu, któremu udało się rzeczywiście samodzielnie razem ze swoim ugrupowaniem tę Syrię z rąk Asadów odbić, czy jednak stoi właśnie za tym jakaś zewnętrzna siatka patronów, czy to nie jest znowu jakieś rozwiązanie narzucone Syrii z zewnątrz.

że jest alternatywą dla Asada, że po prostu coś się zmieniło, czy rzeczywiście niesie w sobie jakąś nadzieję, czy rzeczywiście niesie w sobie jakieś podstawy do tego, żeby uważać, że on może przeprowadzić przez ten pięcioletni okres, jak się mówi, za pięć lat mają być normalne wybory, ten kraj ma się zmienić w demokrację jakąś, jakkolwiek byśmy na to nie patrzyli teraz.

No bo powiedzmy, że za czasów Asada chrześcijanie nie byli grupą prześladowaną systemowo, prawda?

Nie, wielu z nich wręcz powiedziało mi, że im osobiście, oni oczywiście zdają sobie sprawę z tego, co działo się za Asada i też wielu z nich miało mimo wszystko w rodzinach tego rodzaju historie, akurat nie związane z przynależnością religijną, tylko jakąkolwiek inną zresztą.

Zasada, jak w każdym takim reżimie nie było wiele trzeba, żeby chociażby przepaść w jednym z jego ponurych więzień, ale mówili o tym, że im jako chrześcijanom zasada jednak żyło się lepiej, że mają obawy związane z tym, jak teraz będzie wyglądać ich życie, kultywowanie właśnie ich religii.

W tym roku już chociażby w czerwcu mieliśmy zamach ze strony właśnie dżihadystycznej organizacji, zresztą takiej bardzo małej, o której dotychczas w zasadzie nikt poza najbardziej zapalonymi analitykami nie słyszał, które spowodowało, że odwołane zostały różne obozy letnim właśnie młodzieży chrześcijańskiej, odwołane zostały dotychczas dość liczne, hucznie celebrowane właśnie obchody różnego rodzaju świąt, więc są już pewne przejawy tego, że te mniejszości boją się w takim stopniu zaznaczać swoją obecność,

Tylko to od razu wywołało różne kontrowersje, ponieważ okazało się szybko, że trafiają tam nie tylko poborowi, ale też oficerowi wysokiej rangi, też zawodowi żołnierzy armii Asada, którzy brali udział w różnych masakrach na ludności cywilnej.

Ponieważ właśnie same te masakry na wybrzeżu zaczęły się od tego, że rzekomo właśnie grupa oficerów z czasów Asada zawiązała jakiś spisek.

Pierwsze działa nieco sprawniej, druga jest trochę krytykowana po pierwsze za opieszałość, a po drugie za to, że ona koncentruje się tylko i wyłącznie na zbrodniach dokonanych przez Asada, a nie na zbrodniach na cywilach dokonanych na przykład właśnie przez Hayat Tahrir a Sham, do których także jednak dochodziło.

które były niebezpośrednie, tak, były bardzo fasadowe, były niebezpośrednie, nie brali w nich udział Kurdowie, właśnie nie brali w nich udział Druzowie.

Ponieważ kraj jest absolutnie, to był za asadów najbardziej usankcjonowany, obłożony sankcjami kraj i świata, które zupełnie zdewastowały absolutnie każdy sektor gospodarki, bo wbrew zapowiedziom autorów tychże sankcji nie działały na zasadzie skalpela, tylko po prostu jak siekiera ciały równo.

Tutaj szczególnie właśnie zniesienie tego tak zwanego Caesar Act, które miało być znowu wymieszane, komplet sankcji wymierzonych właśnie w członków klanu Asady, jego współpracowników, a tak naprawdę uniemożliwiający chociażby dostarczanie sprzętu do szpitali, czy wymianę tego sprzętu w szpitalach, miało być takim krokiem milowym.

Natomiast część z nich, podobnie jak to miało miejsce w przypadku tych obchodów zeszłorocznych, cieszy się po prostu z obalenia reżimu Asada i nie musi w tym celu być szczególnymi zwolennikami.

że zostali pozostawieni na pastwę właśnie Izraela, że pozostawieni sami sobie, że nie mieli tak naprawdę nawet czasu, ani możliwości świętować upadku Asada, ponieważ właśnie ta izraelska ekspansja na wzgórzach Golan rozpoczęła się bardzo szybko po niej.

Przypomnijmy, że Asad oczywiście przebywa w Moskwie, podobno pod bardzo dobrą opieką i całkiem nieźle mu się powodzi.

Przypadek Rosji jest właśnie ciekawym przykładem tego, jak bardzo pragmatyczne podejście do swojej roli, bardzo pragmatyczny w polityce zagranicznej jest właśnie Ahmad Szara, ponieważ on zwrócił się już jako syryjski prezydent do wszystkich członków Rady Bezpieczeństwa ONZ, w tym właśnie Rosji, która przecież była wielką popleczniczką reżimu Asada, której to wojska polowały przez lata na Szarę i na jego współrebeliantów.