Mentionsy

Rozmawialiśmy o górach i jego przyjacielu, którym był Wiesław Myśliwski.

Fragmenty prozy Wiesława Myśliwskiego też czytaliśmy.

Poeta, eseista, miłośnik twórczości Wiesława Myśliwskiego, przyjaciel Wiesława Myśliwskiego, jest gościem tego odcinka Raportu o książkach, który powstaje w Wiśle w ostatnim dniu Festiwalu Granatowe Góry.

O tym pisał Wiesław Myśliwski.

Nie spieszyłam się z tą rozmową o Wiesławie Myśliwskim, kiedy zmarł 29 marca, zaledwie 4 dni po swoich urodzinach.

I dopiero teraz zaczynam mówić o Wiesławie Myśliwskim.

Pamiętam, że to był taki bardzo dziwny moment, bo dosłownie cztery dni wcześniej były urodziny Wiesława Myśliwskiego i wszędzie wyświetlały mi się zdjęcia Wiesława Myśliwskiego, cytaty z jego książek.

I pomyślałam wtedy, że przyjdzie taki moment, żeby porozmawiać o Wiesławie Myśliwskim.

I Wojtku, na sam początek tej rozmowy o Wiesławie Myśliwskim nie chcę cię pytać o to, a przynajmniej nie chcę od razu pytać o to, dlaczego Wiesław Myśliwski wielkim pisarzem był, ale chciałam cię zapytać o to,

To znaczy, lubił, żeby jednak patrzeć przede wszystkim w książki i na książki i nie rozważać, czy on miał taki charakter, czy inny, czy tam jest dużo Myśliwskiego w tych książkach, czy nie, tylko żeby spróbować zrozumieć, o czym te książki opowiadają.

Bardzo dobry był pomysł, żeby czytać Myśliwskiego.

Zależało mi, żeby to też przypomnieć, bo jakby Myśliwski został w pamięci ludzi trochę jako taki patriarcha literatury.

Myśliwskiego osobiście, zanim przeszedłem z nim na ty, a potem się z tego zrodziła przyjaźń, bo akurat w jego przypadku nie boję się powiedzieć o przyjaźni.

Ale to twoje życie jest w ogóle splecione w taki ciekawy sposób z tym cyklem twórczym Wiesława Myśliwskiego, no bo przecież ty się urodziłeś w roku, w którym on zadebiutował jako powieściopisarz.

Mówię też w związku z tym, że w Beskidach siedzimy, tak, nie w związku z tym co tam, jak upłynęła młodość Wiesława Myśliwskiego.

I wiesz, ale właściwie wszystkie te motywy, no nie wiem, jest u Myśliwskiego ten w kamieniu na kamieniu ten rozdział Droga.

Wiesława Myśliwskiego.

No to nie, to znaczy, że masz znowu wspólną historię z Myśliwskim.

Może w tym miejscu już się zatrzymam, bo tu jest, ale bardzo widać, taki bardzo prosty fragment wydaje się, opis drogi, ale już widać ten charakterystyczny dla sposobu opowiadania Myśliwskiego nagły skok w bok.

Myśliwski miał taki styl pisania, tak że to w kamieniu na kamieniu widać, albo nawet w kamieniu na kamieniu widać najbardziej, że czasem wplatał nagle w te narracje jakieś słowo gwarowe.

Przy tym naszym spotkaniu znalazłam taki zapis nagrania spotkania, które odbyło się z Wiesławem Myśliwskim po wydaniu książki W środku jesteśmy baśnią.

Prowadziłeś rozmowę z Wiesławem Myśliwskim chyba w Krakowie.

Świetna w ogóle, znakomita rozmowa, w której też słychać jak właśnie Wiesław Myśliwski mówił, jakim on był znakomitym, niełatwym, ironicznym.

Wiesz co, jak ja czytałam Wiesława Myśliwskiego teraz przed tym naszym spotkaniem, to miałam takie, miałam taką myśl i trochę, trochę się boję ci powiedzieć, wiesz, bo może to jest nie do końca mądre, co pomyślałam.

I pomyślałam sobie, że ten konkret, który jest bardzo rzeczywiście obecny w każdym niemalże zdaniu, to słowo, prawda, które rządzi, to słowo, które tak jak Wiesław Myśliwski mówił, nie jest pretensjonalne, nie jest ogólnikowe, nie jest jakieś wyszukane ze słownika słów obcych.