Mentionsy

Albo kim był Mieczysław Becker?

A bez wspomnianego Mieczysława Beckera nie byłoby to możliwe.

Zanim Pana zapytam, kim był Mieczysław Becker?

To najpierw jednak chciałbym, żebyśmy zarysowali trochę portret tamtych czasów, w których Mieczysławowi Beckerowi przyszło żyć i zacząłbym od cukrowni, a właściwie trzech cukrowni, czyli zaczynamy od przedwojennej Polski.

Pierwsza cukrownia, miejsce urodzenia młodego Beckera.

Ojciec Beckera, związany całe życie z cukrowniami, zaczynał właśnie w Strzyżowie, w miejscowości, gdzie była pierwsza cukrownia.

I tutaj pierwszy cytat Beckera.

Prawdziwy początek Becker.

To jest właściwie młodziutki Becker, który prawdopodobnie mógł mieć 2-3 lata nawet, może nie więcej, bo wyjaśnianie później poszczególnych dat jest dosyć skomplikowane, bo są pewne dziury, w którym roku coś się zdarzyło, ale to są właśnie te niezapomniane chwile małego dziecka, które zapamiętały tylko małe obrazy, prawda?

I skoro mówimy o tacie, rodzina Beckerów, to potomkowie niemieckich emigrantów.

Łącznie z wyznaniem katolickim, które tutaj jest absolutnie oczywiste, bo Becker był chrzczony w kościele katolickim.

Co mogło zainteresować Beckera?

Becker miał młodszego brata i oni dostali w podarunku model maszyny parowej.

No właśnie, ta ciekawość w życiu Beckera była bardzo ważna, prawda?

Nie było szans na to, żeby Becker sformułował jakiś pogląd czy jakąkolwiek teorię, nie będąc o tym w stu procentach przekonanym na bazie rzetelnej wiedzy, którą bardzo skrupulatnie zdobywał.

Gosławice są najważniejszym miejscem chyba w życiu Beckera.

Ja też w tym roku już w Gosławice byłem dwa razy, bo jest rok Beckera obchodzony w Koninie.

Zresztą skoro pan mówi o Renault, to sam Becker pojedzie na jakiś czas, żeby obserwować, prawda?

To jest pierwszy staż Beckera.

Becker w pewnym momencie wybiera sobie swoją specjalność.

Pierwszym zadaniem Beckera, który po studiach i po pobycie już w wojsku...

Jednym z podstawowych zadań Beckera to było objechanie Europy i zapoznanie się z produkcją...

Niemcy, Francja, Szwecja to były te podstawowe kierunki, gdzie Becker zaczynał po prostu rozpoznawać, jaki jest stan tego przemysłu.

Jeśli dobrze myślę, zanim był słynny Fiat 126P, to był także polski Fiat sanitarny 618, do którego Becker stworzył doczepny mechanizm napędu dodatkowego osi.

Becker...

W związku z tym Becker tworzy w Polsce pierwsze laboratorium badawcze, symulujące jazdę pojazdu po gruncie.

No tak, do tego wrócimy, bo to jest temat, który jest wątkiem, ale dobrze, że mówimy o nauce, bo bez tej nauki, teraz mechaniki i znajomości tego, jak się poruszają pojazdy, Becker nie byłby w stanie zaproponować rozwiązania do kosmosu.

Ale samo słowo jeszcze, żeby to wybrzmiało, terra mechanica, to jest słowo, które Mieczysław Becker sam wprowadził do życia, do słownika.

Natomiast Becker przez swoją pasję, przez swoją siłę...

to 50% prac naukowych zawiera cytaty prac Beckera.

Czyli Becker jak gdyby jest guru tej nauki.

Bez Beckera nie byłoby tej nauki tak rozpowszechnionej, bo autorów Terramacheniki jest kilku, natomiast istnieją tylko trzy podręczniki na świecie, które wszystkie wydane były przez Beckera.

Wracając do przeszłości i do życia Mieczysława Beckera, mówiliśmy, że Becker żyje najpierw w Polsce, że zaczyna pomagać wojsku, że to właściwie jest jego pierwszy rozdział współpracy, właśnie współpraca z wojskiem.

To też jeszcze jest bardzo ważny element, gdzie tworzy pierwsze laboratorium właśnie do badania układów jezdnych, pojazdów terenowych i to stanowisko, które powstaje, Becker zawiera z sobą później w podróż po świecie.

Co się dzieje z Mieczysławem Bekerem?

Mieczysław Bekerem jest w mundurze.

Wszyscy są zdziwieni, bo nagle się pojawia Becker, że przyciąga sobie samochodzik malutki.

Dlaczego Becker trafia do Paryża?

Dlaczego Becker po dwóch dniach pracuje już dla armii francuskiej w sekcji czołgów?

I tu jest chyba już od razu pierwszy sygnał, że to, co Becker zrobił przed wojną, było tak znaczące, że nauka i zakłady przemysłowe w Europie, a później chyba jednak i w świecie, bo mówimy później dalszej drodze Beckera, już wiedziały, kim jest Becker.

I dlatego, jak rozumiem, też nieprzypadkowo później Becker trafia do Ameryki Północnej, jak się zdaje najpierw do Kanady.

Ale jestem przekonany, że jak gdyby Becker był przekazywany,

Okazuje się, że podróż z Europy, bo ta podróż, jeszcze zanim Becker wyjechał do Kanady, były jeszcze próby, już miał nawet bilety do Chin, całej rodziny, żeby wjechać do Chin.

Mietek, który jest wtedy małym chłopcem, tak naprawdę w wieku córek Beckera, których miał dwie.

A anegdota ostatnią, którą dostałem od rodziny pani Jadwigi Ryklewskiej, żony Mieczysława Bekera z Toronto, telefon dwa tygodnie temu, od osoby, która dostała do ręki książkę o Bekerze i na tej kanwie zaczęła mi opowiadać właśnie różne anegdoty, że jednym z takich ciekawostek było to, że młody Zbigniew Brzeziński pobił się na statku z Ewą Beker, starszą córką.

Zbigniew Brzeziński kompletnie nie pamiętał tego faktu, nie pamiętał tego, że... Może dlatego nie chciał się przyznać do tego, że widział Beckeru w ogóle na tym statku.

Natomiast kiedy pytałem Zbigniewa Brzezińskiego korespondencyjnie, oczywiście 10 lat temu, kiedy jeszcze żył, o kontakt z Beckerami, powiedział, że nie pamięta, a tak naprawdę w przedmowie do książki napisał wyraźnie, że po raz pierwszy się spotkał z nazwiskiem Becker i z dokonaniem Beckera, który uznał za wyjątkowo, tak powiem, ważne.

No dobrze, Ameryka, Kanada na początku, Becker trafia do miejsca, o czym pan zresztą już powiedział, gdzie jest bardzo duże zapotrzebowanie na inżynierów i mechaników, gdzie zmienia się świat.

Czym wówczas zajmuje się Becker?

No a zaczynamy czterdzieste, bo to jest najważniejsze po prostu wtedy, kiedy są olbrzymie potrzeby w zakresie produkcji broni, wszelkiego rodzaju, a pojazdów wojskowych przede wszystkim, przecież wtedy stają właśnie tak naprawdę wszystkie fabryki i Becker cały czas bez przerwy pracuje przy konstrukcjach czołgów i wszelkiego rodzaju pojazdów wojskowych, o czym również bardzo mało wiemy, bo nawet patentów, które

zapisane są w życiorysie zawodowym Beckera jest bardzo mało, ponieważ większość rzeczy była własnością armii.

I tak się właśnie składa, że w momencie, kiedy NASA zaczyna już konkretnie planować loty na Księżyc, pojawia się w Detroit Becker.

To są te inspiracje Beckera, które całe życie mu towarzyszyły.

Nie mógł tego zrobić bezprosiednio, ale myślał, że właśnie przez to, że powstanie jakiś pojazd, który tam poleci, będzie właśnie konstrukcją Beckera.

I tu jest znowuż ten wielki... Becker ma ciągle szczęście być w odpowiednim czasie, w odpowiednim miejscu, prawda?

To już słowa Beckera w rozmowie z dziennikarzem Zbigniewem Rogowskim.

Becker na pewno wiedział.

Niestety nie miałem szansy spotkać się z Beckerem w ten sposób, żeby z nim porozmawiać.

co zostało stworzone, nie było tylko intuicją, bo jednak Becker przeprowadził tysiące, jeżeli nie setki tysięcy eksperymentów, różnych rodzajów układów jezdnych i kół, i gąsienic, które według niego już się w pewien sposób wpisywały w możliwość poruszania się po księżycu.

A tu wszedł Becker i powiedział, nie zrobimy koło z drutem.

Na szczęście wielkim partnerem, który nie tyle wspomagał, ale pracował z Beckerem, był koncern Benninga, bo tak naprawdę, jeżeli spojrzymy na to, jak to się stało, no to NASA ogłasza konkurs, z 60 zostają na końcu 3 firmy,

I w którym pracował Becker.

Becker był kierownikiem laboratorium, takiego badawczego w Santa Barbara, które powstało na potrzeby, gdzie Becker trafił z Detroit.

Węgier, Pawliks, Ferenc Pawliks, który w 1956 roku uciekł w czasie rewolucji węgierskiej i którego Becker, jak gdyby można powiedzieć z obozu uchodźców w Nowym Jorku, przygarnął razem z innymi naukowcami węgierskimi i zatrudnił...

To był najbliższy współpracownik Beckera, do którego Becker miał nieograniczone zaufanie i dlatego Ferenc był tak naprawdę szefem całego projektu.

I Polak, Becker, który tworzył układ jest najważniejszy.

To była ta rzecz kluczowa, którą Becker właśnie wymyślił.

Były różne koncepcje, bo Becker i Laboratorium General Motors stworzyło właśnie trzy wielkie projekty.

Mieliśmy kontakt mailowy, ponieważ on poszukiwał materiałów, a ja mam archiwum materiałów, które przywiozłem z Santa Barbara, z domu Beckera.

Nie wiem, czy Państwa to interesuje, ale w książce jest taka też również anegdotka, a właściwie tak naprawdę, że w czasie swoich badań Becker kradł w cudzysłowie swojej żonie z kuchni sitka do mąki i używając tych sitek i mąki próbował eksperymentować w domu zachowanie swojego koła.

Bo pan pisze, że przede wszystkim chce pan pokazać poprzez historię Mieczysława Beckera, jak się spełnia marzenia.

I ile w tym było przypadków, bo przecież sam Becker, jak ja już też powiedziałem wcześniej, przyznał kiedyś, że wielką rolę w jego życiu odegrał przypadek.

Ta droga przez Beckera życiowa nie była tak do końca przez niego wybierana cały czas, dlatego że mamy do czynienia z II wojną światową, ucieczką z Polski, emigracją.

Robił naukowiec profesor Becker.

Mamy do czynienia z inżynierem Beckerem, który potrafił to zbudować i uruchomić.

I tu jest właśnie ten cały klucz, który również był drogą wbieraną przez Beckera i przez innych, że tą drogą wędrował.

że od samego początku, od najmłodszych lat, co zresztą bardzo symbolizuje akwarela, którą zamieściliśmy na pierwszej stronie książki, którą Becker namalował już po sukcesie lotu na Księżyc, na której te akwarely, wyobraźmy sobie, że mamy rodzinę Beckera w ilości cztery, czyli rodzice i dwóch synków, chodzących nad jeziorem Pątnowskim.

właśnie niedaleko Gosławic, gdzie była ostatnia cukrownia i koni, w którym się uczył, obserwujący księżyc, na którym Twardowski już dawno rezydował i opowieść snuta tym obrazkiem Beckera, wyobraźcie sobie moi kochani rodzice i mój kochany bracie, że ja zbuduję taki pojazd,

I jestem przekonany, że wszystkie działania Beckera, łącznie z rozpoczęciem badań nad zachowaniem się pojazdów w próżni, czy na Księżycu, zanim projekt NASA był ogłoszony,

Powiedział na pytanie właśnie, zadanemu Becker powiedział, czy spełnił mu się pana marzenia.

Ale chyba najbardziej niesamowite jest to, że Mieczysław Becker już od młodych lat, że właściwie malował swoje marzenia na tych akwarelach, które później realizował.

Ale skoro wspomniał pan jeszcze o dziennikarzu Zbigniewie Rogowskim, to jeszcze tak na koniec chciałem zapytać o to, co teraz, o ten świat, w którym żyjemy teraz i zacytować wywiad Beckera z Rogowskim, czy inną część wywiadu, bo pan też...

Rogowski pyta Beckera, ogląda pan czasem filmy z zakresu science fiction?

A ja pana pytam, jak pan myśli, czy dziś Mieczysław Becker także byłby zdania, że świat jest do niczego?

uporządkowany według recepty Beckera.

I chyba ta recepta Beckera się właśnie nie sprawdziła.

To jest taka gorycz, która się wylała z Beckera tylko i wyłącznie na potrzeby tego wywiadu.

Tak, on zresztą mówił o przyszłości, bo cytując, być może trzeba to zrobić, dalszą część tego wywiadu i odpowiedź Beckera.

Becker odpowiada, jesteśmy w przeddzień wielkich, decydujących wydarzeń, które muszą wszystko odmienić.

Becker odpowiada, kto to może wiedzieć?

Tak, jest to zagrożenie, jest to wszystko, ale w tym wszystkim trzeba pamiętać, że wtedy, kiedy jest, mówiąc dokładnie, Becker przyparty do muru, w cudzysłowie, bo dziennikarz zadaje bardzo konkretne pytania, bardzo na te pytania odpowiada realistycznie, tak jak była ocena świata.

Natomiast w tym wszystkim trzeba wrócić do tego, jaki Becker był.

Becker był piekielnie ciepłą, pogodną osobą.

uśmiechniętą i nie ma chyba ani jednej sytuacji, gdzie bym ja spotkał swoje wspomnienia, wspomnienia w ogóle o Beckerze.

Dlaczego Becker?

Tak jak Becker, przypadek.

Jestem młodym pracownikiem, jestem przewodniczącym sekcji towarzystwa, które Becker założył.

Umiera Becker.

Wspomnimy tylko może o tym, że Becker miał trzy tytuły doktora Homeris Causa i dwa, których nie doczekał Politechniki Warszawskiej i Politechniki Poznańskiej.

Doprowadza do tego, że na Politechnice jest odsłonięcie tablicy pamiątkowej i nadanie jednej z sal imienia Beckera.

Zapraszam w cudzysłowie rodzinę Beckera, bo tak korespondencję ja prowadziłem.

Zacząłem po prostu się kręcić wokół Beckera.

tego, żeby Becker się stał człowiekiem powszechnie znanym.

Mam dla państwa kilka egzemplarzy książki pana Andrzeja Selenty o Mieczysławie Bekerze, gdy spełniają się marzenia.

W tej książce nawet można znaleźć nie tylko akwarele Mieczysława Beckera, ale nawet akwarele pana Andrzeja Selentego, jak się dobrze poszuka, można znaleźć.

I sądzę, że zmieni się Państwa punkt widzenia na Beckera i na tematy osiągnięć Polaków po jej przeczytaniu.