Mentionsy

I dzieliła okres międzywojenny i okres wojenny, bo przecież całą wojnę Aleksandra Wachniewska spędziła w Zwierzyńcu, także i Jan Zamoyski z rodziną mieszkał w niedalekim Ruzinie od Zwierzyńca, stąd ich kontakty, stąd ich jakby odpowiedzialność za ten skrawek ziemi polskiej była tak jednoznaczna.

Ciągnęła się w rozumieniu negatywnym, w ocenie funkcjonowania tutaj i została tylko sama Aleksandra Wachniewska.

23 maja 1956 roku w liście do ostatniego ordynata Jana Hrabiego Zamojskiego Aleksandra Wachniewska napisze.

I tu jasno trzeba powiedzieć, że Aleksandra Wachniewska, niezależnie od naukowców, ale przede wszystkim jako osoba, jako społecznica, która z własnej woli podjęła tę akcję, wielką akcję ratowania po wojnie lasów przed wycięciem od zagłady, trzeba powiedzieć.

I to miejsce, ten szpaler, tą Alej Lipową nazywała Aleksandra Wachniewska, Aleju Marysieńkie.

Aleksandra Wachniewska postanowiła działać.

To jest moja pracownia, moje królestwo i na początek pokażę pani sztalugi, przy których pracowała Aleksandra Wachniewska.

Fotografowała ją w latach 50-tych już Aleksandra Wachniewska w ramach tych swoich dokumentacji, takich roztocza, również dokumentacji architektonicznych, nie tylko dokumentacji przyrodniczych.