Mentionsy

Spalone pnie drzew to jest bardzo dobre nasze odkrycie.

Ja nawet proponowałem naszemu koledze leśnikowi, żeby tam gdzie są takie w lasach tablicy, zauważyłeś ogień w lesie, alarmuj to, żeby jeszcze tam dopisał nasz numer telefonu.

Nas do podróży nakręca fotografia, a nie przygoda.

Świat w takim normalnym odbiorze powiedzmy medialnym nie jest specjalnie piękny i tą naszą fotografią właśnie to piękno świata chcemy pokazywać.

Odwołujemy się do odczuć estetycznych, a nie do powiedzmy jakichś tam społecznych aspektów otaczającego nas świata.

Oboje zostaliśmy informatykami w sensie kariery zawodowej, więc to nas też na długie lata wciągnęło.

To myślę związane było z tym, że u Bojgu Nas taka bardzo istotna potrzeba jest twórczości i ona nie musi się objawiać w sztuce.

I to było wtedy tak zajmujące nas, że przynajmniej mnie

Przy naszym mieszkaniu był taki pokój do zadań specjalnych.

No i od tego się zaczęło, wróciło to wszystko i zaczęło nas wciągać.

To było jakieś 20, no już prawie 30 lat temu i ten świat mnie wciągał tak bardzo, że w tej chwili w zasadzie jest to nasza najważniejsza działalność.

Z dziećmi jeździliśmy w góry, ponieważ naszą pasją są góry wszelakie.

Od czasu, jak już poszły swoją drogą, to owszem, jeszcze w górę cały czas jeździmy razem, a na nasze podróże fotograficzne jeździmy sami.

Fotografia dosyć często wymaga, żeby być o wschodzie słońca gdzieś, więc jeśli chodzi o wstawanie, nie stanowi to dla nas żadnego problemu, bo do tego już się przyzwyczailiśmy.

Poszukując miejsc, gdzie można znaleźć interesujące nas kadry, posługujemy się bardzo często internetem.

Dobrym przykładem też naszych poszukiwań jest inne nasze odkrycie, mianowicie dendryty, tlenki żelaza lub manganu, które osadzają się na powierzchni skał.

Z tych naszych dendrytów też powstała wystawa.

Miał tu kontakty z UMCS-em i akurat wtedy w ACK, w Centrum Kultury wisiała nasza wystawa, nic tylko piach.

Również malarz obejrzał naszą wystawę i poprosił o kontakt z nami.

Spotkaliśmy się, spodobało mu się to co robimy i zaprosił nas do zrobienia wystawy w Chinach.

To była przyczyna, dla której właśnie nas zaprosił do siebie.

Właściwie w tej galerii była nasza wystawa.

Można by powiedzieć zupełnie zaskakujące, że coś ciekawego dojrzał w naszej abstrakcji człowiek, który zajmuje się bardzo tradycyjnym malarstwem.

Pojechaliśmy, przyjęto nas na mieście po królewsku.

Były nasze prace, były prace chińskich fotografów.

I jeszcze naszej koleżanki, artystki, malarki z Lublina, Marii Sękowskiej.

Nas do podróży nakręca fotografia, a nie przygody.

Każdy z nas fotografuje po swojemu.

Mimo, że wspólnie fotografujemy już prawie 30 lat, to każdy z nas robi jednak inne zdjęcia, bo tak mówiąc ogólnie, moje prace są bardziej geometryczne i może bardziej uporządkowane, a w pracach żony ten chaos jest taki troszkę mocniejszy.

To, że fotografujemy tak, a nie inaczej, też w mocnym stopniu wynika z naszych osobowości i nie przez przypadek jesteśmy oboje matematykami.

Ja mówię, w tym bieganiu prądu po naszych neuronach musi coś tam uderzyć, o to jest to.

która w przypadku obrazu abstrakcyjnego może nie być do powiedzenia, nie może być racjonalizowana, ale ona w nas występuje, po prostu my to odczuwamy.

Wiele naszych fotografii jest błotnych.

Ważne jest to, co nasz mózg sobie tam z tego w głowie tworzy.