Mentionsy

I dzisiaj witam na werandzie Dawida Cmoka.

Cześć Dawid.

Babcia płakała i mówiła, Dawid, Maryjo, ja nie radzę sobie.

Mamo Kościoła, Matko Kościoła, zaopiekuj się tym Dawidem.

I mówiąc, Dawid, pamiętaj, ty masz tatę.

Dawid, ty masz mamę.

I pamiętam, że mama wtedy poszła do pokoju śmiejąc się, co Dawid wyprawia, co mu gdzieś tam znowu w tej głowie odpaliło, co znowu będzie rozrabiał.

I nie umiałem już, a powinienem, czytać, dodawać, mnożyć, dzielić nauczyciele nagle z tego Dawida, który tak pięknie rysował, ale właśnie to, o czym mówimy, te takie rzeczy mroczne.

jakby przechodziły na pulę tego, że powstaje opinia chłopaka z coraz gorszej, jakby złej rodziny, że pojawia się patologia rodziny patologicznej, gdzie już sobie nie radzą z tym chłopakiem, który gdzieś tam z takiego poukładanego i miłego, sympatycznego Dawidka zaczął jeszcze rysować takie okropieństwa.

pojawiła się informacja i decyzja najstarszego brata mojej mamy, że nie można tak tej sytuacji zostawić, skoro Ania, skoro mama Dawida Artura jest w szpitalu, nie wiadomo ile lat jeszcze w tym szpitalu będzie.

A niektórzy, jak mnie dzisiaj spotykają po latach, zawsze mają przed sobą tego miłego, poukładanego Dawidka, ale nie z tych problemów patologicznych, z podstawowy, ale właśnie czasów plastyka, trzech lat gimnazjum i liceum.

Smok, Dawid Smok.

Na jednym ze spotkań rodzinnych pada pytanie Dawid, a co ty byś chciał robić?

On widzi, jak się ten Dawid zmieszał i powiedział, a dajcie spokój młodemu, będzie dobrze.

On taki pomysł, Dawid, może ty chciałbyś pojechać z nami?

Mówi Dawid, ale wyspowiadaj się, przyjmiemy Eucharystię i będziesz mógł te wszystkie intencje oddać Panu Bogu.

Mówi, Dawid, ja wiem, z czym ty tu przychodzisz.

I dostaję strzał w policzek, bo facet, który może mi na moich rękach wykitować każdej chwili, on mi mówi, Dawid, on zawsze mówi do mnie, stary, damy radę, poradzimy sobie, ogarniemy każdy temat, bo to jest początek.

Dawid, mówię, Dawid, słuchaj.

Zacząłem płakać, wyjść do tej brudnej, przepoconej kołdry i nagle usłyszałem głos Dawidzie, mój synu kochany.

Mówiła Dawidku, kochany, nie?

Dawid, mój synu kochany, ja nie będę czekał,

Mówi, i od teraz Dawid, pamiętaj, my zawsze szliśmy i będziemy szli razem.

I on mówi, Dawid, przecież ja ci powiedziałem, że pójdziemy przez to wszystko razem.

I usłyszałem głos stwórcy Dawid

Mówi do mnie takimi słowami, Dawidzie, mój synu umiłowany, ja znam twoje słowa, że ty byś najchętniej tego tatę przytulił i powiedział mu, że to ty, tato, potrzebujesz tego przytulenia.

Jest tam i fizycznie z końca sali widzi na ołtarzu tego Dawida i widzi Jezusa, który go przytula, dotyka, uzdrawia, leczy.

I na końcu były słowa Dawid, ja wtedy nie mogłem tego powiedzieć, bo czekaliśmy na owoce.

Dzięki Dawidzie za wizytę i za twoje świadectwo.