Mentionsy

Synek wdowy otrzymał imię Makunajna.

Powiedział, że Makunajna jest jego ulubieńcem i że gdy dorośnie, dokona wielkich rzeczy – odpowiedziała lama.

Mały Makunajna rósł dziwnie szybko.

Oto Makunajna nadal pozostał niemy.

Razu pewnego, gdy Makunajna wyruszył jak zwykle na polowanie, usiadła matka na progu przed chatką i, myśląc o swym synu Kalece, zaczęła cicho płakać.

Czarna kobra jest nieprzyjaciółką księżyca, a Makunajna pochodzi z rodu księżycowego.

Ach, i mój makunajna ma taki sam znak na czole.

Makunajna, który wszedł za nią do chaty, ze zdumieniem przyglądał się matce, a potem wyjął jej z rąk dziwną ozdobę wykutą w srebrze w kształt sierpa.

Ależ matko, uspokój się, zaśmiał się Makunajna.

A liście pewnego dnia Makunajna nie wrócił z łowów do chaty.

– Makunajna nie wraca – mówiła wdowa, ocierając łzy spływające jej po policzkach.

Makunajna nie dał się zaskoczyć.

Tymczasem noc zapadła i Makunajna skupił drogę.

Wkrótce wrócił do chaty Makunajna.

Makunajna roześmiał się głośno z lęku matki i zabrał się do jedzenia.

Nie lękaj się o mnie, matko, rzekł Makunajna, zrywając się rzeźko z posłania.

Wtedy Makunajna dotknął dłonią tajemniczego sierpa na piersi i oto cudownym sposobem w jego ręku pojawił się srebrny oszczep.

I oto Makunajna posłyszał z jasnego nieba głos, grzmiący jak huk pioruna.

Stanął Makunajna jak wyryty, słuchając tajemniczego głosu.

Wtedy ujrzał Makunajna, jak z księżyca opuścił się na srebrnej nici wielki pająk.

Po zniknięciu czarnej kobry, Makunajna wraz z matką wywędrował daleko z puszczy.