Mentionsy

Młody carewicz miał już zasiąść na ojcowskim tronie.

Dziwi się tylko, że od pewnego czasu carewicz smutny i zamyślony po zamku się snuje, a najczęściej u stóp ojca cara kamiennego na szczycie przesiaduje.

Pewnego dnia carewicz do matki swej idzie i pyta.

– Pójdę do słońca, matko – carewicz młody woła.

Jedzie carewicz długo, jedzie carewicz krótko, jedzie carewicz sokuł, patrzy.

Podjeżdża carewicz bliżej i widzi ludzie ze zmęczenia ledwo już żywi.

– pyta carewicz oraczy.

Ciężko wam widzę, mówi carewicz, a czemuż to wasze wołki całe w żelazo zakute i jarzma, i chomonta, i rzemienie, i cała uprząż na nich żelazna?

– carewicz pyta.

Wziął carewicz od oracza lipowe listeczki, pięknie podziękował, kołpaka uchylił i konia wronego spiął ostrogą.

I pojechał carewicz Sokół w dalszą drogę.

Patrzy carewicz na słońce dalekie, patrzy i piosenkę nuci.

Wtem doleciał carewicza z hali dźwięk dzwoneczków i wnet cała łąka zabieliła się od owieczek i baranków.

— pozdrawia ich carewicz i kołpak z orlim piórem grzecznie przed nimi uchyla.

Dziwi się carewicz.

Pyta carewicz.

Rzeczy na to carewicz.

Na te słowa pasterze z podziwieniem wielkim na carewicza spojrzeli, brody swe pogłaskali i mówią.

Zaśmiał się carewicz wesoło.

Carewicz łzdeczką rumaka powściąga.

Podziękował carewicz pastażom pięknie i pojechał skalną dróżką w górę.

Tu carewicz idąc za radą pasterzy z konika zeskakuje, puszcza go wolno, a sam pod czarną skałą siada.

Nagle, gdy carewicz pod skałą siedział, usłyszał pojękiwanie.

Zdziwił się carewicz niemało na ten widok i pyta.

Zawołał carewicz i opowiedział jeleniowi o wszystkim, co się wydarzyło w miedzianej baście przed dwudziestu laty.