Mentionsy

To mało wam niebieskich pól, że tu do nas na ziemię się zakradacie?

— Chodź, położysz się w chacie, odpoczniesz, prześpisz się.

A kiedy się już najadł do syta, rozkazał Acie.

Na te słowa przyjaciela poderwał się orzeł raz jeszcze do lotu, ostatkiem sił wzniósł się jeszcze wyżej, aż w końcu opadł miękko i cicho na brzeg srebrnego jeziora o nieruchomej, cichej Tafli wód.

To mój stary przyjaciel.

Zostawiła Acie pięć ziarenek ryżu i pobiegła w stronę księżycowej wieży.

Tam czeka na ciebie orzeł, nasz przyjaciel.

Spojrzeli na siebie wzajem ptak i człowiek, jak dwaj bliscy przyjaciele, jak bracia zrodzeni tam w dole na dalekiej zielonej ziemi.

Pociemniało Acie w oczach, mokra, gęsta mgła oblepiła ich wokół.

Zmarli biedacy ze zmartwienia, a w ich chacie nikt już się mieszkać nie odważył.