Mentionsy

Widzi ogromny rumak przykuty do ściany żelaznym łańcuchem.

Aż krzyknął Foma z radości i, nie namyślając się wiele, odwiązuje rumaka z łańcucha, a potem oburącz za miecz chwyta.

Wtem słyszy głos, czego słuch myli, czy to rumak luską mową się odzywa.

Rumak Fomy krzyczy głośno.

Ryknął Kościej z wściekłości, o igły ręce rani, musi górę okrążać, a Foma już daleko na swym rumaku pędzi i z pogoni się śmieje.

— woła Rumak do Fomy.

A tymczasem Foma na swym rumaku do kraju rodzinnego wraca i smoka mieczem samosieczem ubija.

A ja na mojego rumaka siądę i każde królestwo zdobyć mogę.

Wreszcie pewnej nocy, kiedy Foma spał spokojnie w ojcowskiej chacie leśnej, rozkazał swoim sługom wszystkie jego skarby zabrać – beczułeczkę, koszyk wiklinowy, rożek, a rumaka cudownego ze stajni uprowadzić.

Rumaka w niej nie ma.

Musiał król oddać Fomie rumaka, beczułeczkę, koszyk i rożek jeleni, a on mu dał do zjedzenia garść żółtych jagód i wnet królowi rogi z głowy odpadły.

A Foma sobie w świat daleki na swym rumaku pojechał i wielu jeszcze dziwnych przygód zaznał.