Mentionsy

Wierny Padang i Detanna dziewczyna z Tęczy.

Żył sobie raz, daleko, daleko na południu, tam gdzie morze oblewa tysiące zielonych wysepek, młodzieniec imieniem Padang.

– zapytał Padang, patrząc z zachwytem na cudną postać nieznajomej.

Zostań ze mną na ziemi, prosi Padang, będziesz panią mojej chaty, będziesz mogła sobie zrywać codziennie kwiaty, pleść wieńce i układać bukiety, będziesz strzec mego ognia i ważyć mi strawę, a ja będę ci przynosił zwierzynę, ryż, orzechy, słodkie owoce, mango, daktyle, banany i figi.

Obiecuję ci wszystko, czego zażądasz, odparł Padang.

Dziewczyna z Tęczy poszła za Padangiem do jego wioski, wyprawiono zaślubiny i odtąd żyli szczęśliwie w bambusowej chatce, krytej palmowymi liśćmi.

A gdy im się urodził synek, szczęście Padanga i jego żony sięgnęło szczytu.

Aż tu nagle Padang posłyszał płacz swego synka.

Padang, nie pomnę na swe dawne przyrzeczenie, odpowiedział.

Mów żono, pyta Padang przerażony.

Ależ to niemożliwe, wyszeptał Padang.

Zawałał Padang, jakby ocknąwszy się z odrętwienia i zaczął biec za nimi.

Padang pozostał sam.

Ludzie z wioski patrząc na niego szeptali z żalem, że pewnie się coś pomyliło Padangowi w głowie od czasu zniknięcia żony i synka.

Pewnego dnia, gdy znów barwny pas tęczy zabłysnął, usiał Padang pod palmą na skraju lasu i patrząc w górę gorzko zapłakał.

Ostatkiem sił dowlógł się pod palmę i padł nieopodal Padanga.

Ulitował się Padang nad rannym zwierzęciem, wyjął żelazne ostrze z jego grzbietu, przemył ranę wodą i przyłożył do niej ziele tamujące upływ krwi.

Jak ci się mam odwdzięczyć, Padangu, za to, coś dla mnie uczynił?

Nie chcę złota, ani drogich kamieni, odparł Padang i zwiesił smutnie głowę na piersi.

Czemuś smutny Padangu, czy cię kto skrzywdził?

Ach, odparł Padang.

Zdziwił się Padang.

Zawałał Padang z nową nadzieją w głosie.

Na zajutrz o umówionej porze czekał Padang z niecierpliwością na Bawułu, siedząc pod palmą.

Zarwał się Padang na równe nogi.