Mentionsy

Józef Lompa, Paprzyca.

Paprzyca, leżąc pod murem w ogrodzie, skrzesał sobie ognia i jeden z owych włosów, co mu konie dały, zatlił.

Paprzyca ustroił się, wsiadł na konia i po prosie w koło jeździł, tak że je w niwecz zdeptał.

Paprzyca znowu użył drugiego włosa wedle przepisu i proso jak w przód stratował.

Królewna tę jazdę całą i młodzieńca cudnego widziała, ale tego nie mogła dostrzec, aby to był Paprzyca.

Paprzyca prosił króla bardzo, aby mu też konia dano.

Lecz gdy Paprzyca prosić nie przestawał, radzili wtedy jego szwagrowie królowi, aby mu dał onego kulowego konia, co się pasł na łące, mówiąc – wszak nim on na nim przyjedzie, to się jej wojna już skończy, a tak nam sromoty nie zrobi.

Paprzyca, przybiegłszy jako rycerz odważny, uszykował wojsko i króla z niebezpieczeństwa wybawił.

Ale Paprzyca się z tym zataił i zginął nieznacznie w tłumie wojska.

Nierychło za nimi przywległ się i Paprzyca na swoim kulawym koniu.

Paprzyca spokojnie znosił drwinki i kontentował się z żoną tym, co mu ze stołu przysłali.

Paprzyca prosił znowu, aby Jon mógł jechać.

Paprzyca, postąpiwszy tak jak wczoraj, wnet na plac przybył i tak jak wczoraj mężnie się popisywał.

Ale Paprzyca w tłumie zginął.

Paprzyca w tym dniu jeszcze więcej dokazywał.

Paprzyca odpowiedział.

Król pytał o drugie zawieszenie chustki i o pierścień, a Paprzyca to samo odpowiedział.

Paprzyca zatlił włos i wnet stanął przed nim koń dzielny, przynosząc na sobie zbroję i broń wszelaką.

Paprzyca przybrał się jak rycerz, zrzuciwszy z głowy i ręki obwinięcia,