Mentionsy

Gluś i Tarapat stawili się na wezwanie.

Tarapat bacznie spoglądał na zebranych.

Tarapat cofnął się przerażony, a potem błysk zrozumienia przebiegł mu przez oblicze.

Pućka oraz Starego Wróbla Tarapat znał już z widzenia.

Tarapat chrząknął i zaczął mówić.

Na niego nie ma sposobu, ciągnął tarapat.

– ostrożnie odparł Tarapat.

– Sprawdźmy – z uporem powtarzał Tarapat.

Trzymając się kurczowo balustrady, stał tarapat, drżący i mokry.

Musimy ustalić, kto chciał zepchnąć Tarapata.

Który nie wahał się atakować Brąby, pragnął zniszczyć rodzinę Tarapatów, drwił sobie ze sławy i przenikliwości obu detektywów.

Że równie dobrze mógł być Malwinką, jak i Starym Wróblem, Brąbą lub Tarapatem, Nulkiem, jak i Makawitym, Pućkiem, Fikandrem, Glusiem, ba!

Po stokroć miał rację Tarapat, mówiąc, że nie ma gorszej krzywdy, niż posiadać zdradę wśród przyjaciół.

– z rozpaczą zawołał Tarapat.

Tarapat żachnął się na wspomnienie sekretu.

Tarapat sięgnął do przywiązanego pod skrzydłem zawiniątka i rzucił na stół mały zwitek błonowatej materii.

– Stary był – przyznał Tarapat.

Kot chciał coś powiedzieć, ale zajrzawszy w oczy swojego towarzysza, szybko zwinął rysunek i zwrócił Tarapatowi.

Tarapat z rozpaczą pokręcił głową.

Ha, przed takim nie uciekniesz, gorzko zaśmiał się Tarapat.

Zasępiony Tarapat patrzył w podłogę.

Tarapat był wściekły.

Tarapat usiadł zrezygnowany.

Już, już jej część zawisła nad przepaścią, już wiosła, choć tłuką jak szalone, zaledwie utrzymują stateczek w miejscu, gdy Tarapat omotuje zwój swego bawełnianego sznurka wokół barierki i wzbija się w przestworza.

Potężne skrzydła Tarapata biją gwałtownie powietrze.