Mentionsy

Królewicz Jan i córka Smolarza wyszli przed chałupę.

Zakochałem się w córce Mioduszka i poprosiłem Smolarza o jej rękę.

– Ty, syn królewski, chcesz ożenić się z córką Smolarza?

A on pyta, czy wyprawię mu weselisko z nisko urodzoną i biedną jak mysz kościelna córką Smolarza.

Smolarz Mioduszek opierał się o wóz.

Królewicz Jan ujął Lideczkę za rękę i zwrócił się do Smolarza.

Niewiarygodny jak ten smolarz schardział.

Podczas gdy w Królestwie Smolarza Mioduszka wszyscy pracowali i kochali się, w Królestwie Najjaśniejszego Pana wszystko chodziło do góry nogami.

Na koniec dopiero, jakby teraz go właśnie zobaczył, zatrzymał wzrok na smolarzu.

spytał Smolarz.

Odparł Smolarz.

Smolarz usiadł na pieńku, na którym przed chwilą rąbał drwa, wyciągnął wygodnie nogi i wyjął kapciuch z tytoniem.

— Coś się rozkazywania tyczy — odezwał się Smolarz i wyjąwszy szczyptę tytoniu nabił nim fajkę i zapalił.

Ten przeklęty smolarz ma rację, słowo daje.

Bez rozmowy ze strony Smolarza Smok na wojnę nie pójdzie.

Ja, król, mam prosić jakiegoś usmolonego Smolarza.

Po królewskim namyśle Smolarz oświadczył.

Smolarz poczekał, aż się król jego mości wygada i powiedział.

– Smolarzu, a właściwie królu Mioduszku, poczekaj!

– wołał jego królewska mość, biegnąc za Smolarzem.

Pociągnął Smolarza za bluzę.

Smolarz zaśmiał się i wsunął dłonie pod pachy.

Najjaśniejszy pan wpatrywał się w ubrudzoną twarz Smolarza i w głowie kłębiły mu się myśli.

– A niech go licho, tego Smolarza.

Smolarz wzruszył ramionami, że to już tylko i wyłącznie sprawa jego królewskiej mości.

Najjaśniejszy pan spojrzał na krytą łupkiem chałupę smolarza, na dziadka kowandę w połatanej kamizelce w okienku na poddaszu, na brodzących w potoku bosych basałyków.

Smolarz popatrzył w ślad za nim, po czym zaśmiał się, splunął w dłonie i zabrał się do roboty.

Smolarz podrapał się po głowie i powiadał.

Smolarz wytarł do czysta stół w paradnej izbie, na stole postawił kałamasz, wziął pióro, którym Kubuś uczył się pisać pierwsze litery, i podał je królowi.

Ja, najjaśniejszy pan i władca całego królestwa, zobowiązuję się niniejszym, iż w przyszłą niedzielę wyprawię wesele królewnie Lideczce, córce Smolarza,

Słowo smolarza najjaśniejszy pan przekreślił i napisał.

Po południu król odjechał, a Smolarz Mioduszek udał się do Smoka Belfegora.

Wieczorem Smolarz zawołał Lideczkę i pomachał królewskim dokumentem.

Smolarz objął ją serdecznie w pół i roześmiał się.

Smolarz wyglądał przy nim jak czekoladowa figurka.

Smolarza, który stał obok smoka, powiew zaniósł na wierzchołek dębu, co rósł na skraju pola bitwy.

– Oleś mnie urządził, mioduszku – wyrzucał Smolarzowi.

Smolarz mu na to.

Smolarz podniósł z ziemi koronę i wsadził ją na królewską głowę.

Smolarz, który na tę uroczystość przywiózł cały swój zapas wspaniałego miodu, stary król Jegomość i sąsiad Emilian, siedzieli razem z mioduszkiem przy jednym stole i popijali ze wspólnej szklanicy, a Emilian opowiadał.

Rodzina Smolarza powróciła na Drewnianą Górkę.

Smolarz zawsze zaczynał tymi oto słowy.

Buduje wraz ze Smolarzem Mielerze i razem wypalają węgiel.

A kiedy smolarz zapali łuczywo, dziadunio Kowanda zacznie bajkę.