Mentionsy

Belfegor z Drewnianej Górki.

— Tu masz, mój ty mały smoczku belfegorku — wysyczała smutno — wszystko, co mogę dla ciebie zrobić.

– Tmoczek Belfegorek – powtórzył.

A więc ja nazywam się Smoczek Belfegorek.

Przy całym swoim pechu z dwudziestosiedmiogłowym tatusiem Smoczek Belfegorek miał właściwie szczęście.

Gdyby go Hydra słyszała, opuściłaby pewnie dwudziestosiedmiogłowego smoka i wróciła do swego Belfegorka.

Na szczęście na zajutrz rano słońce znowu zeszło i tak grzało i przypiekało, że Belfegorek wkrótce przyszedł do siebie.

Niekiedy nawet w nos żaby Belfegorka uderzał zapach zwierzęcia, które przebiegało przez polanę.

Belfegorek przejrzał.

Pachnące poziomki poczerwieniały, a złocienie spoglądały na Belfegorka wielkimi, złocistymi oczami.

Wysoko nad Belfegorkiem poszturchiwały się białe obłoczki, a słońce na błękitnym niebie płonęło takim złotym blaskiem, że smoczek wolał jak najszybciej przymrużyć oko.

Belfegorek zrozumiał, że nie jest na leśnej łące sam i strasznie się z tego ucieszył.

Od chwili, kiedy to siedmiogłowa hydra i dwudziestosiedmiogłowy smok porzucili belfegorka na śródleśnej polanie, upłynęło dobrych kilka tygodni.

Smoczek belfegorek rósł jak na drożdżach.

Dym z paszczy Belfegorka przypominał lokomotywę parową, a on sam miał tyle krzepy, że dla swoich mieleży potężne drzewa powalał jednym uderzeniem łapy.

Krótko mówiąc, ze Smoczka Belfegorka wyrósł prawdziwy Smok Belfegor.

Bo Smok Belfegor, choć miał tylko jedną głowę, stał się najpotężniejszym Smokiem na świecie.

Nikt mu nie przeszkadzał i Smok Belfegor myślał, że tak już będzie na zawsze.

Nieopodal polany, na której smok Belfegor mieszkał, żył smolarz ze swoją rodziną.

Litka mioduszkówna z wizytą u smoka Belfegora.

Smok Belfegor kąpał się o tej porze w rzece.

Już na progu uderzył smoka Belfegora nieznany zapach.

— Ja jestem Smok Belfegor.

— Smok Belfegor?

Belfegor wycofał się na polanę, wypiął pierś i rozpostarł skrzydła.