Mentionsy

Tadeusza Różewicza i Nowosielskiego Jerzego.

Natomiast to też twórcy mnie bardzo bliscy, też właściwie przez całe takie moje świadome, by także zdorosłe życie, więc przeszło trzy dekady jakoś czytam Tadeusza Różewicza i patrzę na obrazy Jerzego Nowosielskiego.

Różewicz, wróg metafizyki, poeta, racjonalista, miał ten pierwiastek.

który kojarzymy z Jerzym Nowosielskim, tym malarzem mistykiem, malarzem ikon, malarzem pewnych świeckich ikon, można powiedzieć, a z kolei Nowosielski jakoś też swój świat powitał pewne rzeczy kojarzone właśnie z Różewicza, więc to taka

On nosi tytuł do Tadeusza Różewicza, poety.

Miłosz napisał ten wiersz po przeczytaniu debiutanckiego zbioru Różewicza Niepokój w 1947 roku i przesłał mu go ze Stanów Zjednoczonych i opublikował go.

Różewicz absolutnie nie zrobił nic w tym kierunku i Miłosz, mam wrażenie, chciał go z tej drogi zawrócić.

Różewicz był pisarzem, którego zainteresowanie właściwie skupiło się na podziemiu.

To jest taka rzeczywiście metafora, która pokazuje i to takie podziemne życie Różewicza.

Miłosz doskonale to rozumiał, natomiast próbował jakoś Różewicza uratować.

Dlatego, że właściwie w centrum antropologii, czyli wiedzy, refleksji o człowieku i Różewicz i Nowosielski stawia zwierzę i stosunek człowieka do zwierzęcia.

No więc ani Nowosielski, ani Różewicz nie uważał, że zwierzęta są niżej niż ludzie.

I następny rozdział to jest to, co może łączyć wspomnianego tutaj Selinczera, Różewicza, Nowosielskiego.

Różewicz w wierszu zatytułowanym Undemalum, skąd zło, odpowiadał bardzo prosto o terrorze z człowieka, że jest natura, która jest z gruntu dobra i jest człowiek, który wprowadza w nim zło.

Tutaj nie miał poczucia, że to jest tak ważne, jak myślał o tym Różewicz.