Mentionsy

Mówię o tym, bo ta stara szkoła podkreśla wagę sojuszy amerykańskich, w tym i NATO i sojuszu z państwami europejskimi.

że Rosja powtórzył tę retorykę, nie ma zamiaru napadać na NATO europejskie, no ale jeśli państwa europejskie, które zdaniem Putina zaostrzają stanowisko negocjacyjne w kwestii zakończenia wojny i to zaostrzają, ignorując rosyjskie oczekiwania, czyli jakby utwardzają, można by tak powiedzieć,

że ministrowie państw NATO dopiero bodajże dzisiaj, czyli już po rozmowach w Moskwie, na co warto zwrócić uwagę, mają się zająć kwestią zakończenia wojny na Ukrainie i nie będzie najprawdopodobniej w czasie tych rozmów Michael Rubio, który nie przyjedzie, bo o tym zostali Europejczycy poinformowani.

W związku z tym Putin stoi na stanowisku, że tak należy formalnie zgodzić się z nowym ładem w naszej części Europy i to powinny się z tym zgadzać też państwa członkowskie NATO.

a Stany Zjednoczone nie przejawiają zbyt daleko posuniętej gotowości do bezpośredniego zaangażowania wojskowego w obronę interesów wschodniej flanki NATO.

W związku z tym skończy się to katastrofą dla Europy Środkowej, natomiast skala tej katastrofy geostrategicznej wydaje mi się jeszcze nieznana.

Tam również była podjęta kwestia członkostwa Ukrainy w NATO, a raczej tego, że Ukraińcy nie chcieli zrezygnować formalnie ze swoich aspiracji do sojuszu.

zadeklarowanie przez Stany Zjednoczone, że one nie podpiszą czy nie poprą aspiracji do NATO Ukrainy.

mówił, że NATO jest, czy pisał na Twitterze, że jest zbudowana na fundamencie solidarności, a nie egoizmu.

I napisał, że on przypomina wszystkim, że NATO zostało stworzone, żeby powstrzymywać Sowietów.

Ale problem polega na tym, że NATO teraz nie powstrzymuje Sowietów, więc napisał, ale teraz, czyli dzisiaj Rosjan.

największą docelowo armię lądową Europy, a nie siły natowskie podporządkowane natowskiemu dowództwu.

o ich użycie, o użycie sił w sytuacji konfliktowej gdzieś tam na wschodniej flance NATO, bardziej w Rumunii niż, niż w państwach bałtyckich dajmy, dajmy na to.

zwolennikiem wejścia Finlandii do NATO, czyli sytuował się w tym spektrum politycznym Finlandii jako reprezentant takiego skrzydła proatlantyckiego.

Tutaj nie ma koncepcji europeizacji NATO, na to warto zwrócić uwagę.

Tu nie ma koncepcji suwerenności strategicznej europejskiej części NATO, o czym też często mówi na przykład Emmanuel Macron czy politycy francuscy generalnie.

Natomiast, no właśnie, ja mam największy problem z tą jego diagnozą dotyczącą świata zachodu, jako pewnego jednego bieguna.

postępowanie Stanów Zjednoczonych, europeizacja NATO, o której mówimy, te wszystkie rzeczy, które tutaj wymieniliśmy w tej rozmowie, wskazują, że ta wizja Stuba może się po prostu nie ziścić.

Sporo się mówi o Międzymorzu i tak dalej, natomiast tutaj przez lata naprawdę nie wykonano praktycznie żadnej pracy, szczególnie na tym kierunku północnym.

Natomiast to, że u Szałba nie ma nic na temat opcji regionalnych, no to wydaje mi się, że to jest właśnie potwierdzenie jego realizmu.

Natomiast Finlandia jest państwem małym, 5 milionów ludzi.

niźli była wtedy, kiedy nie była członkiem NATO.

To brzmi dość paradoksalnie, ale Finlandia podjęła decyzję, podobnie jak Szwecja, o wejściu do NATO i zamknęła sobie pewną formułę politycznego, politycznej koegzystencji z Rosją, bo Finowie i Szwedzi uznali, że NATO jest dobrym punktem odniesienia, ten pakt jest

jest paktem silniejszym i przypominam te dyskusje, które też i w Polsce były prowadzone, że Bałtyk staje się natowskim jeziorem, co oczywiście była nieprawda, ale ku pokrzepieniu serc tego rodzaju tezy były wygłaszane.

Nie widzi tego w ten sposób i uważa, że jedyną szansą jest polityka zakorzenienia interesu Finlandii i całego NATO z polityką Stanów Zjednoczonych i on w tym artykule taką wizję roztacza.