Mentionsy

I jesteśmy tutaj dzisiaj, żeby sobie porozmawiać o Stanisławie Barańczaku, dlatego że Ewa Rajewska jest również członkinią Rady Wielkopolskiego Roku Stanisława Barańczaka.

Co zrobić z dziedzictwem Barańczaka?

I powiedz mi proszę, czy po tych latach te tezy Barańczaka, a one są też takie mocne, on tam sobie pozwalał w tym tłumaczeniu robić całkiem sporo, o tym też będziemy sobie rozmawiać, wciąż są aktualne, czy może dzisiaj trochę patrzy nasza współczesna translatologia z dystansem?

Stanisława Barańczaka w tekstach drugich to był rok 90.

Spis naprawdę niezwykłych utworów, a w każdym coś, a każdy jest za gwostką i dostajemy od Barańczaka pewne zadania przekładowe z rozpisaniem, co tam tak naprawdę jest, żebyśmy sami spróbowali i też punktem dojścia jest jego własne translatorskie rozwiązanie.

Jeśli chodzi o historię przekładu, na pewno ten pomysł z dominantą, autorski pomysł z dominantą, co jest najważniejsze, co jest konieczne do ocalenia, zdaniem Stanisława Barańczaka w przekładzie, na pewno można się z nim spierać.

Jakie jest to dziedzictwo Barańczaka tutaj dla nas w Poznaniu?

Może to będzie dobra okazja, żeby go przypomnieć, bo mam wrażenie, że w ostatnich latach rzeczywiście Barańczaka

Spotyka się Rada Barańczaka, tak bym ją nawet w skrócie nazwała.

Ja też sobie przypominam pomysły Nagrody Translatorskiej chociażby imienia Barańczaka, bo to też jest dosyć naturalny trop w tym wszystkim.

Nagroda translatorska imienia Stanisława Barańczaka w Poznaniu.

Nagrodę imienia Stanisława i stypendium imienia Stanisława Barańczaka i dostała ją Aga Zano jako tłumaczka.

Nie byłoby źle, chociaż od zeszłego roku mamy Barańczaka w Bibliotece Narodowej, wydanego przez pana profesora Dariusza Pawleca.

Jest to popis przezabawnej maestrii językowej Stanisława Barańczaka i to jest też książka,

Więc myślę sobie, że gdyby czytelniczka, czytelnik chcieli zaczynać przygodę ze Stanisławem Barańczakiem, to poleciłabym Ocalanego w tłumaczeniu, żeby zobaczyć osobistą narrację o tej poezji, która zdaniem Barańczaka, tych wierszy, to też nie mówimy o całej poezji, tych utworów, które Barańczak twierdzi domagają się od niego.

I tak sobie też myślę właśnie, czy ty obserwując chociażby twórczość Barańczaka, przyglądając jej się tak blisko, z całym też takim zapleczem warsztatowym, translatorskim i nie tylko, też po prostu czytelniczym i interpretacyjnym, widziałaś jak zmieniała się dykcja Barańczaka?

Czy poezja Barańczaka po emigracji, która była przecież...

Bardzo bym się chciała dowiedzieć więcej na temat Ameryki Barańczaka.

No to już ładnych kilka lat, kiedy zorganizowaliśmy na poznańskiej polonistyce sesję Ameryka Barańczaka.

Zarówno tego, co by się nam ułożyło, gdybyśmy porządnie pozbierały amerykańskie teksty Barańczaka, choćby z Polish Review, i inne, także okołodydaktyczne, okołowykładowe.

W tym 2017 roku jesienią na sesji Ameryka Barańczaka w rozmowie z Marcinem Jaworskim opowiadała o tym, jak Stanisław Barańczak bardzo nie chciał być elementem cepeliowym, jak ogromnie nie miał ochoty brać udziału w różnych uświetniających, podtrzymujących w taki tradycyjny sposób polskość, też nie najlepiej to brzmi, występach.

Na pewno bywali u Barańczaka państwo Balcerzanowie.

W drugiej połowie lat 90. indywidualny student Stanisława Barańczaka, ponieważ próbujemy pozbierać wywiady ze studentkami i studentami Stanisława Barańczaka, amerykańskimi i polskimi.

I to jest bardzo ciekawe, że rzeczywiście idziemy sobie tym kluczem Szkoły Barańczaka.

Z tego zakładu Barańczaka, z tego zakładu profesora Ziomka, z tego zakładu profesora Bacyżana, z tego zakładu profesora Ewy Kraskowskiej mam zaszczyt pochodzić.