Mentionsy

Żeby mieć ich tylko i wyłącznie dla siebie i żeby rano oni tam jeszcze byli, a nie, że jak my się obudzimy, to znowu ich nie ma, bo pojechali do Barki, do Poznania.

I też mówiłam, że nie, nie, nie, w Barce nie, w Barce nie, no ale przez cały czas my byłyśmy z rodzicami, wszystkie działania Barki zaangażowane.

Osoby, które były długotrwale bezrobotne i w różnych kryzysach przychodziły do Barki na takie ośmiogodzinne zajęcia, żeby uczyć się różnych nowych nawyków, zachowań, ale też umiejętności praktycznych.

Tak, w pierwszej połowie tego roku mieliśmy w Barce, w ramach zarządu Barki, ale też właśnie rodziny naszej Sadowskich, takie tąpnięcie mocne, gdzie wielu z nas, wiele z nas, bo my w sumie jesteśmy już teraz dziewczynami, bo tata odszedł z tego świata, ale nam towarzyszy oczywiście duchowo, no ale te dziewczyny w rodzinie i też szerzej nawet, myślę, właśnie w tym kręgu takiej grupy naszej, takiej zarządczej, tam jest więcej osób, nie tylko my jako dziewczyny Sadowskie,

Chwilę wcześniej, w pierwszej połowie tego roku, miałam takie uczucia, że no po prostu, no nie da się tutaj wytrzymać, nie da się mieć jednocześnie rodziny i Barki.

Ja jestem od pomagania i tutaj nagle się okazuje, że jestem po drugiej stronie i że ludzie w ogóle, wiesz, mnie kochają i mi to okazują i wysyłają mi wiele też takich sygnałów właśnie mi osobiście, czy przez Facebooka barki, czy przez te licytacje, czy komentarze na zrzutce, czy przez mamę.

No właśnie, wiesz, ja nie, ale ludzie mi to mówią właśnie, bo nawet zespół Barki, dostałam taki pamiętnik i tam wiele osób z Barki, tutaj z siedziby tej poznańskiego oddziału, bo wiadomo, że Barka to też już jest dziś...

Ja się dołączyłam do pewnego ruchu, do pewnej idei, do barki, która mnie przyjęła.

I dlatego myślę, że to też jest dla Barki taki nowy etap, w którym dojrzewamy.