Mentionsy

Na temat relacji Unii Europejskiej z Chinami i na temat samych Chin i ich sposobu postępowania rozmawialiśmy z ekspertem ośrodka badawczego MERICS, Grzegorzem Stecem.

W tym odcinku zajmiemy się Chinami.

Wiedzieliśmy, że musimy się zająć relacjami Unii z Chinami, bardzo skomplikowanymi relacjami.

Były dyskutowane tylko i wyłącznie relacje z Chinami, to znaczy co zrobić, żeby Unia Europejska odeszła od tego uzależnienia od surowców, odeszła od tego uzależnienia od łańcuchu całego dostaw.

Znaczy tego zastanawiania się co zrobić z Chinami to my już mamy mnóstwo w ostatnich latach.

Trzeba przeciwdziałać deficytowi handlowemu, ale też trzeba się bronić przed Chinami, które są coraz większym zagrożeniem.

I w tych wszystkich już zaognionych relacjach Unii z Chinami oczywiście nie pomaga także decyzja sankcyjna.

Unia Europejska gdzieś tam może na marginesie w tej rywalizacji, globalnej rywalizacji między Chinami a Stanami Zjednoczonymi może dostać albo rykoszetem, albo po prostu dla Chin najlepiej jakby nie przeszkadzała w tym globalnym wyścigu.

Jak można określić te relacje między Unią a Chinami?

Zdecydowanie mamy do czynienia z takim rozpędzającym się konfliktem gospodarczo-technologicznym pomiędzy Europą a Chinami, no i w tym kontekście mamy do czynienia z tą zmianą, że kiedyś gospodarki Chin i Europy były o wiele bardziej komplementarne,

Ten wyścig, o którym Pan mówi i ta rywalizacja, to jest właśnie ze względu na działanie Chin, czy może ze względu na to, że Unia przestała być taka naiwna w relacjach z Chinami?

To pytanie, które jest takim fundamentalnym pytaniem o nasz problem i nasze różnice systemowe z Chinami.

No i inny taki chiński dziennik Global Times, organ partii komunistycznej po prostu pisze wprost Unia nie powinna i nie może sobie pozwolić na prowadzenie wojny handlowej z Chinami.

Kolanem Angela Merkel dociskała porozumienie z Chinami, które i tak się potem wysypało, bo były sankcje praw człowieka dotyczące i potem wszystko się posypało.

No ale to pokazywało, jak bardzo potrafią Niemcy, jak bardzo Niemcom zależy w Unii Europejskiej na tych relacjach z Chinami, że nie zwracając uwagi na żadne inne kraje, forsują swój interes, będąc jednocześnie krajem przewodniczącym Unii.

Ale ten szok 2.0 oznacza, że są jeszcze kraje w Unii Europejskiej, które chcą i chętnie współpracują z Chinami, czy są już tylko takie, które obawiają się reakcji Chin i nie chcą stanowczej reakcji Unii Europejskiej ze strachu?

Ja mam wrażenie, że jeszcze 10 lat temu, może mniej, była bardzo otwarta na współpracę z Chinami, kiedy powstawała ta chińska inicjatywa Pasa i Szlaku.

Jednocześnie w pełni zgadzam się, że są rzeczy, które z Chinami można robić, to zwłaszcza kwestia stabilizowania sytuacji międzynarodowej i pewnego rodzaju również rozwiązań.

Mieliśmy do czynienia z współpracą pomiędzy Chinami a Unią odnośnie utrzymania sądu odwoławczego w ramach Światowej Organizacji Handlu, z której to Stany się wycofały i de facto zablokowały tak naprawdę możliwość i funkcjonowanie tego arbitrażu.

O wiele ciężej wskazać jest na jakieś ambitne rozwiązania, które razem z Chinami stworzyliśmy.

Z jasnym przesłaniem dla liderów przed najbliższym szczytem Unii Europejskiej, którzy podczas kolacji właśnie tym tematem relacji z Chinami, zagrożenia ze strony Chin, chcą się zająć.