Mentionsy

Z tego miejsca bardzo, bardzo dziękuję partnerowi tego odcinka, który zainicjował ten temat, czyli Wydawnictwu Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Więc jeżeli Was interesuje taka bardziej praca autoterapeutyczna, no właśnie do takiego własnego opracowywania tego tematu, to bardzo serdecznie Wam polecam tę książkę, bo ona zawiera dużo ćwiczeń, które czerpią z technik wyobrażeniowych, z intuicyjnego pisania, czyli takich technik, które pomagają nam

Również dziękuję moim wszystkim patronom, patronkom wspierającym mnie na Patronite.

Dziękuję też wszystkim tym, którzy są u mnie w procesach, uczęszczają na konsultacje psychologiczne.

Natomiast dziękuję Wam za to, że naprawdę tak tłumnie się zgłaszacie, piszecie, dopytujecie o te konsultacje, bo jest to jakaś działalność taka moja psychologiczna, w którą wkładam bardzo dużo serca pracy, superwizji, interwizji i fajnie widzieć, że to ma jakiś efekt, że to pomaga i że te procesy jakoś są dla Was użyteczne, są wartościowe i przynoszą Wam ulgę w Waszych trudnościach.

Dziękuję, że uczęszczacie.

No a teraz już nie przedłużam, tylko zapraszam Was do tej fascynującej, pogłębionej, niezwykle też czułej rozmowy o dorosłych dzieciach niedojrzałych emocjonalnie rodziców z Igorem Rotbergiem.

Bardzo Ci dziękuję za zaproszenie.

Dokładnie, nawet tego nie zaplanowałam, ale cieszę się bardzo, że przyjmujesz te moje zaproszenia i że się dzisiaj spotykamy wokół

Nie na rozmowę o tym, jacy to straszni są ci rodzice, potwory, po prostu odciąć i zapomnieć, tylko żebyśmy jednak przyjrzeli się po pierwsze tym mechanizmom i źródłom, żeby trochę lepiej zrozumieć, no skąd ta niedojrzałość emocjonalna i jak ona buduje potem takie poczucie całkowitego braku odzwierciedlenia od takiego rodzica.

Co my możemy jakoś im dzisiaj w tej rozmowie dać, żeby one jakoś sobie relacje z takimi rodzicami poukładały, no bo zakładamy, że wiele takich osób wcale nie chce kończyć relacji z takim rodzicem, ale jednak ta relacja już w dorosłości bardzo dużo je kosztuje, więc na początek chciałam Cię spytać, czy taka optyka w ogóle też Ciebie satysfakcjonuje?

To jest bardzo dobra optyka, bo myślę sobie o tym zjawisku, że ono jest złożone i patrzenie jednostronne czy gloryfikujące, czy dewaluujące, czy jakoś takie

Czym jakoś jego zachowanie się charakteryzuje?

Ono mi się wydaje być takie właśnie mocno wartościujące, atakujące.

To jakoś mi pasuje w tym sensie, że nasz rozwój naszej emocjonalności, rozwój naszego zdrowego dorosłego, czyli tej części najbardziej dojrzałej, nie następuje z dnia na dzień.

No to on musiał wytworzyć jakieś sposoby radzenia sobie i potem w ten sposób wychowuje swoje dzieci.

W związku z tym dziecko, które jest przy takim rodzicu, uczy się bardzo szybko być czujnym, analizować te stany emocjonalne rodzica, zastanawiać się, jak się do niego dostosować.

W związku z tym ja jako dziecko muszę się bardzo szybko nauczyć czujności i z tą czujnością potem idę w świat.

Tylko te emocje, te moje stany emocjonalne, moje przeżycia bardzo zajmują moją uwagę, koncentrację.

Mówię o tym, jak bardzo jestem zdenerwowany, jak bardzo jestem rozczarowany, jak bardzo dużo mnie kosztuje coś emocjonalnie.

I znowu dziecko nie jest, nie może być tutaj ze mną w kontakcie, ponieważ ja nie jestem w stanie zauważyć potrzeb emocjonalnych dziecka, tak bardzo zajmują moją uwagę, a że nie wiem co z nimi zrobić i jak je przekierować, jak je nazwać, jak je wyregulować, no więc w związku z tym cała uwaga jest na tym skupiona.

Na ogół w diadzie rodzicielskiej to jest rodzic, który jest podległy bardziej dominującemu rodzicu.

Taki rodzic, który cały czas nie wie, co za bardzo zrobić z dzieckiem i to dziecko, które przeżywa dziecięce różne stany emocjonalne, tego rodzica nie interesują.

Wręcz bym powiedział, irytują.

W związku z tym, a potrzeby nadal są, dzieją się duże napięcia wewnętrzne pomiędzy tym, że ja czuję, że przeżywam złość, bo ktoś przekracza moją granicę,