Mentionsy

15 października 1924 roku ukazał się pierwszy manifest surrealizmu, sygnowany przez Andrę Bretona.

Jej pierwsza część to moja autorska, przeze mnie jakoś sprofilowana specyficznie historia surrealizmu, to znaczy i francuskiej grupy prowadzonej przez Andrę Bretonę i innych grup i wreszcie tego co z surrealizmu zostało, w jaki sposób on żył, funkcjonował jeszcze długo potem po wojnie i nawet współcześnie.

Z tego względu zresztą Breton, korzystając z anagramu, nie mówił Salwador Dalim, tylko Avidadolars.

No więc to po pierwsze, znakomicie umiał to wszystko rozgrywać, a po drugie, skupiony był całkowicie na rozwijaniu swojej estetyki malarskiej i bardzo szybko był jednym z pierwszych schizmatyków tego ruchu i zarazem artystą wyklętym przez Bretona, ponieważ odżegnał się od polityki.

No ale to właśnie uważam, że to jest moment dobry, żeby przestać zajmować się Dalim i porozmawiać chwilę na przykład o Bretonie.

Nie znamy, a też ciekawe, że pan stosunkowo niewiele o tej twórczości Bretona poza manifestem pisze.

Breton jest jednak czytany i studiowany, do dziś jest w podręcznikach szkolnych, we Francji na liście lektur.

Nie wolno było sprzedać się systemowi wedle wskazań Bretona.

Totalna rewolucja, w której i w tych dyskursach, które Breton wprawiał w ruch, a inni je też

Grupa Bretona przez 10 lat próbowała uzgodnić swoją linię artystyczną z linią polityczno-rewolucyjną francuskiej partii komunistycznej.

To jest taki przykład jednego z wielu gestów André Bretona.

Ja jeszcze na momencik do Bretona i tego, co udało mu się zapoczątkować, to jest przepiękna, no właśnie mówię anegdotę, ale to jest takie wydarzenie, które zmieniło część świata, mianowicie Breton.

No Breton wyjechał wygłosić wykład.

Natomiast ta historia z Haiti, gdzie Breton wygłosił wykład zaproszony, en passant, wracając z Ameryki do Europy.

Przepytywanie pana z wypadków właśnie po odczytach poetyckich, ale przydarzyło się Bretonowi, prawda?

Klotka Hęża, Klyn Lamba, Bretona zresztą.

Kobieta była, jak to już Simone de Beauvoir pisała w drugiej płci dla Bretona, piękną poezją i wszystkim z wyjątkiem siebie.

Ale też gdzieś tam się przewija Giselle Prasinos, czyli cudowne dziecko paryskiego surrealizmu, która jako nastolatka została okrzyknięta genialnym medium pisania automatycznego, ale już wtedy Breton wyrykował, że kiedy dorośnie to i przejdzie.

Nie zakładam, że to zemsta, ale no właśnie Stanisław Lem jednak z Bretonem się mało kojarzy.