Mentionsy

Aczkolwiek teraz jakby zacząłem sobie tak eksperymentować z tymi różnymi stylami tańca, powiedzmy, nazwijmy to streetowymi, że nie wiem.

Powiedzmy, że teraz się określa takie style tańca, jakby nakreślić Wam bardziej, powiedzmy hip-hop, tylko nie w czystym wydaniu, połączony po prostu z ruchem i to się nazywa teraz jakby chorełkami.

Więc ja się teraz podjerałem bardzo tym, jeżdżę sobie na takie eventy i biorę takie klasy, co jest dla mnie wyzwaniem sporym.

A powiedz mi skąd pomysł na ten styl, bo wydawałoby się, że my jesteśmy tak daleko, mówię o Polakach,

Ze zmienionym tempem, więc przestało to być dla mnie już takie, powiedzmy, atrakcyjne.

Jak teraz byłem, bo wróciłem świeżo z LA i oglądałem sobie tancerzy polskich, bo była nas powiedzmy grupka jakichś tam, nie wiem, 15 osób.

No i pamiętam, że na pierwszej imprezie to po prostu ja podszedłem, jakbym za karę miał tam iść, jeszcze mi wypadł ten dolar, nie wsadziłem tego dolara.

A ty sobie myślisz, dolar?

No i przypomniałem sobie potem ostatnią imprezę, na której byłem i po prostu rzucałem tymi dolarami w tych tancerzy.

I czy to wynika z tego właśnie, że cały czas musimy być lepsi i czujemy to, że to nie jest wystarczające, takie not good enough i dlatego jesteśmy dobrzy?

Może się okazać, że jednak w taneczniku wyjdzie, że Polacy mają taniec w genach i tego się już nie będzie dało cofnąć.

Tańczę już, powiedzmy, 17 lat.

No nie wiem, 18 lat i ja trafiłem na samych dobrych instruktorów w tańcach, którzy od początku zawsze mówili, że jakby musisz mieć te foundation i jakby cały czas jest to powtarzanie, że ta podstawa jest turbo ważna.

I mi się wydaje, że my jesteśmy przez to nauczeni ćwiczenia, powiedzmy powielania cały czas tych samych rzeczy, żeby być jeszcze lepszym i jeszcze lepszym, przez co rozumiemy bardziej to swoje ciało.

Więc też jest niesamowita dla mnie perspektywa tego, jak to się w zależności od stylu zmienia.

I wiesz, dla ludzi to może być masakra.

Że nie wiem, jak jest u ciebie w szkole teraz, ale przynajmniej jak ja miałam okazję odwiedzić, no to to były zajęcia raczej, gdzie była zdecydowana większość nastolatków.

Wiesz co, no u nas głównie są, no tak jak mówisz, nie wiem co nazywasz nastolatkami, ale powiedzmy gdzieś tam się zaczyna ten wiek u nas powiedzmy od szesnastu lat, ale głównie to są studenci, którzy mają tam dwadzieścia parę lat, no nie?

A dlatego chciałam zapytać, a po co się idzie na dancehall?

A tak, bo u nas na przykład wydaje mi się, że poza tym takim sztampowym już mówieniem, że tam, żeby kogoś poznać, bo my też to obalamy, bo nam się znajomych poznaje, ale sparto tak średnio, czy na szczęście mamy już dowód na to, że się da, bo jakby siedzi koło mnie.

Ostatecznie poznaje się na pewno dużo fajnych ludzi i ludzie też dlatego trafiają, że sobie polecają wzajemnie, że słuchaj, no to jest tak, no ale my mamy imprezy socjalowe, na których się widujemy.

Dla mnie to jest trochę bardziej muza grana do jointa, posiedzenia i pogadania, ale głównie gdzie się ludzie dancehallowi w kraju spotykają to są zawody bądź jakieś warsztaty.

To dla kogoś, kto jest z tego zupełnie innego świata i tańczy tylko w parach, to jakbyś miał zdefiniować taniec socjalowy, gdzie jest ten socjal?

To się nazywa jakoś tam Uptown Mondays, Tuesdays, bla bla bla.

I oni po prostu na imprezach, poszczególne ekipy, które tworzą kroki, mają taką część, gdzie się prezentują, tańczą razem, ta muza leci cały czas, są tacy zabawiacze animatorzy, którzy, nie wiem, są takie różne dziwne trendy na Jamajce, gdzie chodzi koleś i się stuka na przykład o metalową, nie wiem, hełm i to się robi popularne i z tego się robi krok i potem cały świat tańczy waląc się w głowę.