Mentionsy

Od niedawna macie możliwość współtworzenia tanecznika za pośrednictwem takich platform jak Buy2Coffee oraz Patronite.

Carlos Gardel to taka postać znana, myślę, nie tylko ze związanym z tangiem, bo on śpiewał tango, grał w filmach, tańczył.

I wymyśliliśmy sobie taką nazwę, że zrobimy event, który się będzie nazywał Tango Lunatico.

Takie skojarzenie jest z maratonem, ale maraton tanga polega po prostu na tym, że jest to specyficzna forma eventu tangowego, różniąca się od festiwalu, czy od po prostu zwykłej milongi, tym, że tańczymy dużo.

Bo czy w tangu, w twoim świecie tanga, używa się pojęcia tańc socjalowy jako tango?

Tango to jest typowy przykład latynoamerykańskiego baile social, tańca społecznego, socjalnego, tańca, gdzie tańczymy w różnych konfiguracjach, w różnych parach, zmieniamy się ze sobą, improwizujemy.

Nie tęczymy żadnej choreografii, chyba, że to tango sceniczne, no ale to jakby zupełnie inny rodzaj, inny gatunek, ale właśnie maratony są po to, żeby rozwijać ten socjal, bo to też jest ta część towarzyska, czyli jakby tango jest pretekstem, okazją do tego, żeby się ze sobą spotkać.

I przechodziłem przez różne tańce, właśnie te social, aż odkryłem tango.

A tango jest po to, żeby też znaleźć ten wentyl emocji na te cięższe rzeczy.

Ty mówisz, że tango, a czy, bo powiedziałeś też, że masz starą duszę, czy...

Bo myślę, że tak tango jest postrzegane trochę, że to jest taniec osób starszych albo właśnie takich, które gdzieś, właśnie tak jak mówisz, gdzieś czułeś w sobie starą duszę.

Ja miałem tango, miałem 22 lata, jak zacząłem tango, więc nie byłem stary wiekiem.

Myślę, że tango jest dla ludzi, którzy coś przeżyli i mogą sobie już to jakoś opowiedzieć.

Cała Argentyna tańczy w ogóle, ale głównie folklor lokalny, natomiast tango to jest ewenement miejski.

Natomiast na pewno nie powiedziałbym, że tango jest dla starych ludzi.

Jasne, że może tango nie jest zarezerwowane dla...

Ale liceum, kiedy już są te pierwsze miłości, pierwsze jakieś rozczarowania, dramaty sercowe, to tango już jest idealne, żeby sobie tym opowiedzieć.

Natomiast tango najlepiej się tańczy, kiedy ma już się coś do opowiedzenia.

Może zacznę od tego, jakby troszkę od drugiej strony, że tango nie inkulturuje się w całości.

Tango w Europie różni się od tanga w Argentynie.

I kiedy się jedzie tam, do Buenos Aires, to jest pewnie podobne uczucie, jak w Santiago na Kubie, czyli to wcale nie jest tak, że na ulicy ludzie tańczą tango, gra ze wszystkich... Nie, tam się tańczy kumbię, tak w ogóle, kumbię.

Jest i można by się zdziwić, na jak różnorodnym poziomie jest to tango, ponieważ kiedy idziemy na taką milongę, gdzie naprawdę jest taki social, social, kiedy tańczą starsi ludzie, no to jakbyśmy na to popatrzyli, no to co oni tam robią?

A u nas są zawodowe, profesjonalne szkoły tanga.

Sfokusowane tylko na tango.

My, nie wszyscy rozumieją, o czym jest tango, no bo nie mówią po hiszpańsku.

Nie wszyscy rozumieją całą tą ideę, kiedy ona powstała, dlaczego powstała, jak powstała historia tanga i być może nie jest to wcale konieczne, żeby to tango tańczyć.

A powiedz mi, jak się tango rozwija, to znaczy skąd się na przykład biorą takie podgatunki tangowe, jak można je tak nazwać, bo wymieniłeś je, dla mnie to są wszystko obce nazwy, ale zgaduję, że one się skądś biorą, to znaczy...

Jak to wygląda w tango?

Tango rozwijało się historycznie w różnych dzielnicach Buenos Aires i nawet wewnątrz samego miasta oni chcieli się rozróżniać.

Tango de pista, czyli takie tango robione na parkiecie, to jest takie tango tradycyjne w stylu de salon.

I robimy tangoescenario.

Ale na przykład taki tancerz, który jest bardzo znanym tancerzem, maestro, w latach osiemdziesiątych powiedział coś takiego, że wszystko, co jest w tangu od lat osiemdziesiątych wzwyż, to tango nuevo.

Dzisiaj zresztą też słychać o takich głosach typu, jakaś nowa mowa taka, jak to było, że tango, ach, wyleciało mi z głowy, organiczne, o, tango organiczne.

Ponieważ w Buenos istnieje Akademia Nacional de Tango, istnieją różnego rodzaju kursy, nie wiem, można pójść na sam kurs historii tanga, który trwa ileś tam 10 godzin i dostać jakiś certyfikat, dyplom ukończenia.

Część ma po prostu szkoły tańca i sobie do portfolio dodaje, dobra, to jeszcze zróbmy tango argentyńskie, oprócz innych tańców.

A my to chcemy zrobić profesjonalnie, na poważnie, z porządną uczelnią, żeby osoba, która skończy taki, certyfikuje się i ukończy taki kurs, będzie miała dokument z Akademii Wychowania Fizycznego z Warszawy.

No to pierwsze maratony, festiwale tango w Polsce też były na hura.

A teraz to już wszystko się sprofesjonalizowało i jakby do tego trochę dążymy, właśnie do profesjonalizacji.

Rebeka tańczy tango, spektakl o polskim tangu, w zasadzie musical, muzyka na żywo, osiemnasto tancerzy na scenie, historia opowiedziana polskimi przedwojennymi tangami.

We wrześniu zrobiliśmy taką trasę konceptową Tango Emigrante z zaproszoną z Argentyny śpiewaczką, która ma polskie korzenie, więc to była dla niej taka też sentymentalna podróż.

No i na pewno chciałbym wymienić współpracę z Colors of Tango.

To są nasi przyjaciele fantastyczni muzycy z Łodzi, którzy razem z orkiestrą Primus Chamber Orchestra mamy taki duży sceniczny projekt właśnie tango symfoniczne, gdzie mamy przyjemność, zaszczyt tańczyć tam kilka tang na tych koncertach.

Tak, będziemy bardzo serdecznie zapraszać, ponieważ partnerem tego odcinka właśnie jest, powiedziałabym, projekt Colors of Tango, jeśli to można nazwać projektem, ale jakbyś mógł opowiedzieć, co my możemy, bo brzmi to tak ciekawe, ale też enigmatycznie, jak ja nie wiem w zasadzie, czy ja idę na koncert, czy ja idę na pokaz, czy to jest pokaz i koncert.

I tu od razu też powiem, bardzo często rozmawiamy z przeróżnymi tancerzami, i dancehallowymi, i tangowymi, ale bardzo wielu reprezentantów różnych stylów było już w taneczniku.

Wszystkim to, co powiedziałem, że u nas tango prezentuje coraz wyższy poziom.

Tango właśnie wyrosło jako social dance i ta warstwa zawodów nie wszystkich bierze.

Wiadomo, że jak zrobiliśmy, bo to był jeszcze ten rok, to były pierwsze oficjalne eliminacje do mundialu, no to zjechało się mnóstwo bardzo dobrych par z Europy, ponieważ wygraną jest wyjazd do Buenos Aires.

Natomiast oprócz tych oficjalnych kategorii są też nieoficjalne, gdzie na przykład jest taka kategoria, u nas to się nazywa milongero.

Ale to już są nieoficjalne konkurencje, ale też się odbywają.

Właśnie dlatego mogę nawiązać do tego, co powiedziałem w którymś tam wątku, że tango u nas się inkulturowało w jakiejś tylko części.

My właśnie chcemy pokazać, że tango to nie jest tylko styl tańca, technika ruchu, tylko niesie za sobą olbrzymią wartość i ładunek kultury, historii, sztuki.

Tango w Polsce jest od 1913 roku, więc mamy w ogóle polską historię tanga.

Według Wikipedii tango się skończyło wraz z wybuchem II wojny światowej, a my mamy partytury z roku 1945, 1946, 1947, czyli ono nie tylko przetrwało, ale była kontynuacja powojenna.

A jakbyś w dużym skrócie mógł opowiedzieć, czym jest tango polskie?

Mówimy, jest tango argentyńskie, ale jest tango polskie?

Tak, no bo tango przyjechało wraz z modą.

Ale moda przychodziła z Paryża i tancerze, którzy tańczyli, uczyli się w Paryżu, przywieźli tango do Warszawy.

No i po prostu przyszła moda na tango, zaczęto tańczyć tango.

U nas w Polsce, nazwałbym, że tango polskie przede wszystkim miało taki charakter do oglądania, słuchania, patrzenia, bo przeszło przez teatry, kabarety, teatrzyki, quiproquo, morskie oko, perskie oko.

Ale też było w tej warstwie takiej dancingowej, czyli jak ludzie się spotykali potańczyć, to między foxtrotami, slowfoxami, walcami leciało też tango.

Uwaga, tylko tango.

Milonga się nie przyjęła, mimo że pewnie gdzieś tam, jak słyszymy słowo tango, to rozumiem tango milonga.

Potem oczywiście był jakiś regres, bo czasy były kiepskie, ale już od końcówki lat dziewięćdziesiątych po dziś dzień tango ma się bardzo dobrze i już nie jest tangiem polskim, tylko jest tangiem argentyńskim uprawianym w Polsce.

A gdybyśmy chcieli usłyszeć współczesne tango argentyńskie w Polsce, to kogo musimy słuchać?

to raczej są takie zespoły, albo które powstały po to, żeby grać dla współczesnych tangeros, typu Quartetory Tango, Bando Negro.

Albo że właśnie trochę, wiesz, nawet taki aspekt, że już tak nie będę mogła się tak wygiąć bardzo w czymś tam i szyja mi odpadnie, bo mam na przykład nieprzygotowaną do czegoś, to ja wtedy pójdę na tango.

Oczywiście tango nie jest jakoś kontuzjogenne, ale wymaga umiejętności.

Natomiast tango daje też dużo możliwości...

Tango jest jednak takim tańcem social, w bliskim objęciu, zaimprowizowane, w parze.

Jeżeli tańczysz na scenie różne rzeczy, to spróbuj zatańczyć tango i scenariu.

No i proszę bardzo, jest wyzwanie rzucone, bardzo proszę i wcale nie tańczą osoby, które mają swoje lata już, tylko każdy może tańczyć tango, do czego zachęcamy.

jak jesteście w Krakowie i zdążycie cofnąć czas, bo pewnie odcinek wyjdzie po to minęł was maraton, a może jeszcze nie, zobaczymy, jak mi pójdzie składanie odcinka.