Mentionsy

Swojej polskiej premiery i tłumaczenia doczekała się jedna z lepszych i naprawdę przystępniej napisanych książek o sztucznej inteligencji ostatnich lat, czyli Atlas Sztucznej Inteligencji Kate Crawford, wydany przez wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego w tłumaczeniu Tadeusza Hawziuka i z konsultacją merytoryczną doktora Kamila Filipka.

Crawford tak podeszła do analizy powstawania i wpływu AI na świat, że te wnioski naprawdę wytrzymały próbę czasu, a pytania i wyzwania, na które ona wskazuje, dzisiaj są jeszcze bardziej widoczne.

Choć równie dobrze można by potraktować tę książkę jako taki przepis albo przewodnik, bo Crawford tak dosłownie krok po kroku omawia, jakie elementy składają się na AI.

Crawford podchodzi do AI bez bałwochwalstwa, bez jakiejś takiej magicznej otoczki, której dzisiaj jest pełno w wypowiedziach i analizach kolejnych demiurgów technologii.

Tak, ale przede wszystkim AI opisywana przez Crawford jest po prostu manifestacją władzy.

Crawford pisze wprost, AI to przemysł, to infrastruktura, forma sprawowania władzy i widzenia świata.

Crawford bardzo mocno uwagę zwraca na ten środowiskowy wpływ sztucznej inteligencji.

A patrząc na tempo rozwoju AI i na to, jak wszyscy rzucili się w nią inwestować i eksperymentować z nią, co zresztą Crawford nazywa maksymalizmem obliczeniowym, no to ten ślad będzie tylko coraz większy i za chwilę pewnie naprawdę będziemy się musieli zastanowić nad takim poważnym rachunkiem zysków i strat.

I Crawford dosyć ostro pisze, przecież współpraca z AI nie jest dowolna.

Tylko, że Crawford tę analogię tłumaczy tak.

Jeżeli państwu podobała się tamta książka, to Crawford też jest dla was.

A ja tak w ogóle zgooglowałam sobie Kate Crawford i słuchajcie, co za zaskoczenie, blada i ruda.