Mentionsy

Iran miał zawsze złą opinię wśród swoich arabskich

No i tutaj muszę trochę ograniczyć Twoje wielkie kompetencje, bo mógłbym powiedzieć, że i od Azji Centralnej, i od Kaukazu, ale dzisiaj skupimy się na Iranie i Bliskim Wschodzie, a więc ekspert od Iranu i Bliskiego Wschodu.

Faktycznie ta wymiana ognia, tak ostra jaka była między Ameryką a Iranem, ona została rzeczywiście zaprzestana.

I przede wszystkim zobaczymy tego, w co gra Iran w tym wypadku, bo jak widać,

Amerykanie sprawiają wrażenie, że to teraz oni przejęli inicjatywę w blokadzie, że pozbawili Iran pieniędzy, które mu są na gwałt potrzebne.

Iran nie może eksportować swojej ropy, co zresztą robi przez cały czas trwania konfliktu.

Mało tego, Iran może mieć problem z tym, co zrobić z wydobywaną ropą, której nie ma gdzie magazynować, nie ma gdzie sprzedać.

I do tego przejdziemy wątku trochę później, bo chciałem zostać przy kwestii samego Iranu, bo tak jak powiedziałem, oni starają się tworzyć to wrażenie, że ich stać na tą grę na czas i te dyskusje wokół tego, kogo stać się toczą, ale wydaje się, że jednym z elementów, który pozwala im

Te dyskusje, czy on wytrwa, czy nie, oczywiście się toczyło od początku, ale bardziej w tym momencie jestem ciekaw, na ile widzimy to, co się dzieje teraz w Iranie, bo wiadomo, że to jest państwo zamknięte, ale z tego, co do nas jakkolwiek dochodzi, jaki pojawia się obraz, jaki wyłania się obraz?

Krótko, ten obraz, który mamy w Iranie, to jest taki, że władze trzymają się mocno, władze przejęły, jak się wydaje, korpus strażników rewolucji, bardzo wąskie, specyficzne grono z tego środowiska.

Czyli można powiedzieć, że ta wizja właśnie stuflowana przez Amerykanów, mówiąca o tych takich bardzo wyraźnych pęknięciach, bo jednak to, co wyłania się z tego przekazu Waszyngtonu, to jest taka wizja Iranu, gdzie jest jakaś grupa strażników rewolucji, która jest bardzo radykalna, ostra, ale są też tacy bardzo kompromisowi, gotowy do rozmów ludzie, którzy innym kanałem w sumie się komunikują.

Natomiast w sytuacji wojny z perspektywą tego, że Iran pójdzie drogą Iraku i Afganistanu, że nie czeka ich nic dobrego, to ten element gromadzenia się dookoła flagi gdzieś musiał nastąpić.

A na co szykuje się w chwili obecnej właśnie Iran, irańskie władze?

Co już może nam trochę podpowiadać dalszy rozwój wypadków, ale na co szykuje się sam Iran, bo te inne informacje, które otrzymujemy, no to właśnie chociażby to, że Irańczycy wygrzebują z podziemi, z różnych tych schronów, kryjówek, różnego rodzaju broń, która przetrwała te pierwsze fazy nalotów, no zaczynają robić ruchy, które wskazują na to, że oni po prostu są gotowi do dalszej walki.

Powiedziałem, że w Iranie jednym z takich elementów kultury politycznej Iranu jest poczucie oblężonej twierdzy.

Gdybyśmy tak popatrzyli na biografię ludzi, którzy podejmują decyzje w Iranie, zwłaszcza z Korpusu Strażników Rewolucji, to są zawodowi wojskowi albo zawodowi pracownicy służb, którzy kształtowali się politycznie w okresie rewolucji islamskiej, w okresie wojny iracko-irańskiej, którzy fizycznie walczyli na tych frontach albo którzy organizowali irańskie wpływy w Libanie, Iraku, Jemenie, organizowali zamachy w Argentynie, w iluś innych miejscach.

Oni wyciągali wnioski z kolejnych procesów, które się w ostatnich latach wydarzały, gdzie Iran podnosił ogromne sukcesy, ale też potężne straty, więc oni mają dużą zdolność adaptacji.

Wyglądało na to, że Iran ma szansę pójść tą drogą.

Ty powiedziałeś o tej zdolności adaptacji Irańczyków do sytuacji właśnie na poziomie zarządzania, na poziomie jakichś reorganizacji, jakichś reform wewnętrznych, ale też to, co uderzające jest w tych dniach, to to, jak bardzo skuteczną politykę informacyjną prowadzi Iran.

Tutaj ten Iran pokazał inną twarz, twarz systemu, który bardzo dobrze porusza się we współczesnym polu walki informacyjnej chociażby.

Iran, co do zasady, on był bardzo aktywny w świecie i zawsze bardzo miał szeroką ofertę zarówno do społeczeństw i państw muzułmańskich, jak i do globalnego południa.

To jest jeden z filarów rewolucji Khomeiniego i to zawsze trwało od końca lat siedemdziesiątych, ale miałem poczucie zupełnej bezradności wobec zachodniej opinii publicznej, a to co robią teraz absolutnie trafia, porusza, ośmiesza Amerykanów, buduje wizerunek Iranu i odbywa się przy użyciu bardzo nowoczesnego języka.

Myślę, że to jest też związane z tym, że Irańczycy przyjęli w ramach wojny, którą prowadzą z Amerykanami, oni zaatakowali tak naprawdę nie tyle cele wojskowe amerykańskie i izraelskie, bo to jest około 25% ataków, które Iran wykonał było właśnie bezpośrednio w Izraelczyków i w Amerykanów,

Myślę, że jeszcze o tym porozmawiamy, jakie to mogą być kroki, ale to na pewno pokazuje też jeszcze inne zjawisko, o którym powiedziałeś, czyli o tej kulturze politycznej, kulturze strategicznej samego Iranu.

Iranu, który jest dumnym państwem, dumnym narodem, odnoszącym się do kultury perskiej.