Mentionsy

Al-Fashir było enklawą, tak naprawdę oblężoną wyspą w terenach kontrolowanych przez bojówki, przez tak zwane siły szybkiego wsparcia.

Drugim tematem dzisiejszej depeszy są konsekwencje upadku sudańskiego Al-Fashir i chyba trzeba to po prostu nazwać wprost masakra ludności tego miasta.

Ostatni raz rozmawialiśmy jeszcze w trakcie oblężenia Al-Fashir.

Wskazywałeś, co Zachód mógłby zrobić, a mianowicie naciskać politycznie, ekonomicznie na Zjednoczone Emiraty Arabskie, które zbroiły tę bojówkę, która oblegała Al-Fashir.

Al-Fashir było enklawą, tak naprawdę oblężoną wyspą w terenach kontrolowanych przez bojówki, przez tzw.

sudańskiej, która wyrażała sympatię, czy wręcz brała na sztandary obronę Al-Fashiri jako o taki symbol niewzruszonej woli.

Państwo, o którym mówiliśmy dużo, czyli Zjednoczone Emiraty Arabskie, wysłało do Al-Fashir ekipę w cudzysłowie telewizyjną.

Część w sposób nieprzekonujący, dlaczego część, dlaczego trzon oficerów czy sił wojskowych, które były w garnizonie w Al-Fashir wycofał się, uciekł krótko mówiąc na chwilę przed upadkiem miasta.

Zresztą Amerykanie zostali wystrychnięci na dudka, mówiąc kolokwialnie, przez RSF i przez emiratczyków, bo jeszcze kilka dni przed upadkiem Al-Fashir w zgromadzeniu ogólnym ONZ, Masad Boulos, czyli wysłannik prezydenta Trumpa do Afryki, mówił o tym, że jest porozumienie, że RSF zgodziło się wpuścić pomoc humanitarną do Al-Fashir, że wszystko jest dogadane, że oni już jadą za kilka dni, wjadą konwoje pomocowe do tego miasta i będzie okej.

Mam wrażenie, że to samo podobne wrażenie wywołała masakra w Al-Fashir.

Tenże Abdurrahman Dagalo, który niedawno jeszcze pozował na męża stanu, na takiego polityka walczącego o inkluzywność, o otwartość, o demokrację, był osobiście odpowiedzialny za szturm na Al-Fashir.