Mentionsy

I przepraszam, mam wrażenie, że być może dla też jakiejś części tych osób, które kojarzą Romana Bratnego, być może film zastąpił w jakiejś mierze książkę.

Znaczy, zaczęliśmy od bez wątpienia najważniejszego, najmocniejszego punktu, jeżeli chodzi o Romana Bratnego, no, ale tę historię należałoby rozpocząć dużo, dużo wcześniej.

Samo życie Bratnego również jest fascynujące.

Bo rzeczywiście ja starałem się budować jak najszerszy, choć jednocześnie precyzyjny kontekst wydarzeń życiowych Bratnego.

No tak, to jest ciekawa i fajna paralela rzeczywiście, tyle że na szczęście skutki tego drugiego wydarzenia, to znaczy tego, że w latach pięćdziesiątych donoszono na Bratnego, że źle się prowadzi, bo jest związany z dużą młodszą córką przedwojennych kapitalistów, te doniesienia padały na

Te donosy nie miały takich skutków jak ta sytuacja rzeczywiście przedwojenna związana z ojcem Bratnego.

W każdym razie ojciec Bratnego miał romans, rzeczywiście taki pozamałżeński, dość poważny związek.

Pan polubił Bratnego, zbierając materiał na jego temat,

Bo przyznam się, że ja po przeczytaniu tej książki nie wiem, po prostu nie wiem, jak tę postać traktować, bo z jednej strony są takie momenty, kiedy chciałoby się powiedzieć zwyczajna szuja i nie brakuje argumentów za takim określeniem Bratnego, a jednocześnie są takie chwile i takie jego działania, postawy, które sprawiają, że jednak nie sposób nie poczuć do niego sympatii.

Ja nie wiem, czy można to określić tak jednoznacznie i również nie potrafię powiedzieć, czy polubiłem Bratnego.

I przepraszam, książka uznawana przez Bratnego za być może najważniejszą w jego dorobku, albo przynajmniej bardzo ważną.

Natomiast czy ja polubiłem Bratnego?

I tutaj odpowiedź na pytanie, czy ja lubię Bratnego.

Oczywiście ja również nie mogę powiedzieć, że w pełni rozumiem motywację Romana Bratnego, no bo gdybym w pełni rozumiał, to byłbym

Akurat w tym przypadku takich wątków antysemickich, które pojawiają się w twórczości Romana Bratnego, one są dość skomplikowane.

Bardziej skomplikowane, natomiast źródła ma w tym takim przedwojennym, wojennym i tuż powojennym nacjonalistycznym wychowaniu czy autowychowaniu się bratnego.

Oczywiście nadszedł taki czas, gdzie już trudno jest odróżnić, jakie decyzje były podejmowane przez Bratnego i jakie opinie wygłaszane były przez niego z przekonania.

No tak, bliscy przyjaciele i tak naprawdę jakoś ludzie, którzy w tym pierwszym okresie powojennym co najmniej 20 lat się naprawdę przyjaźnili, a potem już od 68 roku, ale przede wszystkim po 76 roku, po tekstach publicystycznych Bratnego odnoszących się do tworzącej się wówczas opozycji, Konwicki rzeczywiście od Bratnego się odwrócił.

Rozmawiamy o różnych momentach z życia Bratnego i również o różnych momentach, jeżeli chodzi o naszą historię, ale jedna rzecz w tej książce jeszcze też zaskakuje.

To oczywiście były ustne relacje przede wszystkim Stachali Kiernika i Zbigniewa Stolarka, przyjaciela Bratnego z konspiracji i współredaktora prowadzonych przez Bratnego Dźwigarów.