Mentionsy

wytrzymałość instytucjonalną i zdolności bojowe zarówno Polski, jak i w ogóle całego Sojuszu.

Więc ja tutaj uważam, że to powinna być naprawdę ta ostatnia pobudka dla ludzi, którzy zdają sobie sprawę, jak wielkim niebezpieczeństwem jest imperializm rosyjski, a zwłaszcza w tej chwili, kiedy jest połączony w sojuszu de facto z Chinami, z Iranem czy z Północną Koreją.

No ale jednocześnie, czy mamy rzeczywiście konsensus na temat poziomu zagrożenia, który wychodząc poza samą flankę sojuszu, poza kraje frontowe, mówię tu o Finlandii, Bałtach, Polsce, Rumunii czy Skandynawach w ogóle.

Jakie powinny być kroki ze strony, konkretne kroki, czy ze strony Polski, czy w ogóle paktu, sojuszu i europejskich partnerów, no i Stanów Zjednoczonych?

Została naruszona przestrzeń powietrzna Sojuszu, nie tylko Polski.

Jeżeli nie ma mocnej odpowiedzi ze strony Sojuszu Igor, to nagle Polska jest, no tak, jest sojusznikiem, ale czy jest takim sojusznikiem naprawdę, jak są Niemcy, czy jest Francja, czy... Putin się stara tanią ceną doprowadzić do rozłamania Sojuszu.

Zachód powinien się skoncentrować, tu mówię o sojuszu natowskim, na tym, gdzie ma naprawdę przewagę nad Rosjanami.

Także ja bym się, ja uważam, że jest czas najwyższy, żeby wewnątrz sojuszu

I to jest bardzo poważna rozmowa, która w czas najwyższy powinna się odbyć w sojuszu.

Ale wiesz, najważniejsze to jest po prostu patrzenie przede wszystkim na to, co jest podstawą każdego sojuszu.

Dlatego ja piszę od długiego czasu na temat tego, jak ważna jest współpraca regionalna pod parasolem sojuszu.

W 1923 roku Skandynawowie podpisali porozumienie, że na przykład ich czwartej generacji samoloty będą wykorzystywane wewnątrz pod głównodowodzącym sojuszu.

To by doprowadziło do tego, że Rosjanie osiągnęliby sukces wyizolowania jednego członka Sojuszu Natowskiego.

W każdych decyzjach politycznych również czas odgrywa rolę, dlatego pytałem jeszcze, mówiliśmy o tym, czy jest jakaś reakcja z Waszyngtonu, czy jest jakaś reakcja wychodząca w tej chwili z kwatery Sojuszu.

Natomiast tu widzimy nacisk bezpośredni na kluczowy hub frontowy sojuszu.

I że tutaj nie trzeba wjeżdżać tankami, tylko wystarczy skompromitować zdolności odpowiedzi sojuszu, jeżeli by do czegoś takiego doszło.

I to jest w tym coś naprawdę takiego niepokojącego, dlatego że w momencie konfliktu, kiedy chodzi już o prawdziwe sprawy życia i śmierci, następuje obnażenie prawdziwych relacji siłowych, czy na zewnątrz, czy wewnątrz sojuszu, a przede wszystkim wewnątrz Europy.

Abstrahując od częstotliwości tych incydentów i intencjonalności Rosjan co do testowania naszych zdolności reakcji sojuszu, na ile powinniśmy reagować indywidualnie, pozwalając sobie na ewentualne działania odwetowe, jak najbardziej kinetyczne, a na ile jesteśmy zależni od woli decyzji sojuszu?

Przepraszam, że tak nieładnie mówię, ale ze strony Rosji jest postrzegana jako mniej poważny przeciwnik mniejszej wagi, ale z drugiej strony Polska będąc w sojuszu i chcąc uzyskać

zapewnienia bezpieczeństwa i beneficja tego, że jest w sojuszu, no nie może działać jako sam tylko aktor, musi to koordynować, musi się dogadywać z państwami, no i przede wszystkim z tym, które jest, co ja nazywam, primus inter pares, to znaczy Stany Zjednoczone.

Stany Zjednoczone są trzonem sojuszu, bez amerykańskiego nuklearnego komponentu.

Także polscy przywódcy operują wewnątrz tych parametrów bez żadnego zgadywania, tylko mają wrażenie tego, że to jest działanie w ramach akceptowalnych dla całego sojuszu.