Mentionsy

Jacek Kuroń w latach 70. natrawił na listy więzienne Dietricha Bonhoeffera, pastora luterańskiego skazanego na śmierć za zdradę ojczyzny w czasach III Rzeszy w Niemczech.

Bonhoeffer pisał o wierze jako o postawie człowieka wierzącego.

Człowiek wierzący w myśli Bonhoeffera niczym nie jest lepszy od niewierzącego.

Ale kiedy odkrył Boga chrześcijańskiego w tekstach Bonhoeffera, który jest Bogiem obecnym w cierpieniu, zwróciło to Kuronia do kwestii wiary chrześcijańskiej w nowy sposób.

Bonhoeffer głęboko wierzył, że właśnie w tych doświadczeniach, w cierpieniu, w świecie, w śmierci nawet, w chorobie jest najbliżej nas obecny Bóg.

Bonhoeffer więziony, przesłuchiwany, skazany na śmierć, oddzielony od swoich bliskich, pisał o Bogu, który nie wybawia magicznie za pomocą jakiejś różdżki, lecz jest z człowiekiem w jego słabościach.

Bonhoeffer rozumiał modlitwę Jaira jako nie prośbę o cud dla wygody, dla jakiegoś zaspokojenia swoich najskrytszych pragnień,

Rozumiał też Bonhoeffer psalmistę następujący sposób, że Bóg nie zawsze usuwa cierpienie, ale nigdy nie opuszcza człowieka w cierpieniu.