Mentionsy

Niedawno studiowaliśmy wspólnie listy do Tesaloniczan, najwcześniejsze znane nam pisma apostoła Pawła.

Dzisiaj rozpoczynamy studium listów do Tymoteusza, listów, które apostoł narodów napisał pod koniec swojego życia.

Apostoł Paweł pragnie przekazać Tymoteuszowi i Tytusowi porady i pouczenia dotyczące sprawowania opieki nad wspólnotami wczesnego kościoła.

Apostoł Paweł napisał listy do Tymoteusza najprawdopodobniej pomiędzy 63 a 67 rokiem po Chrystusie.

Jak się przypuszcza, apostoł został zwolniony z pierwszego uwięzienia w Rzymie około roku 63 i przez kilka lat prowadził działalność misyjną, docierając być może nawet do Hiszpanii, tak jak to wcześniej planował.

Właśnie w tym okresie, pomiędzy 63 a 67 rokiem naszej ery, apostoł napisał pierwszy list do Tymoteusza.

Paweł pozostawił swojego ucznia, Tymoteusza, w Efezie.

Natomiast drugi list napisał i wysłał apostoł Tymoteuszowi z Rzymu w czasie powtórnego uwięzienia, na krótko przed śmiercią, około 67 roku po Chrystusie.

Drugi list do Tymoteusza jest ostatnim znanym nam natchnionym pismem apostoła Pawła.

Zwany jest z tego powodu testamentem wielkiego apostoła narodów.

Powodem napisania listów do Tymoteusza była przede wszystkim troska apostoła o swego ukochanego ucznia, współpracownika, syna w wierze, a także troska o chrześcijańską wspólnotę w Efezie.

Paweł przyprowadził Tymoteusza do wiary w Chrystusa i traktował go jako swoje duchowe dziecko, jak syna.

W czasie drugiej podróży misyjnej Tymoteusz towarzyszył już Pawłowi i z czasem stał się jednym z najbardziej oddanych apostołowi i sprawie Ewangelii uczniów i współpracowników misyjnych.

Paweł obdarzył Tymoteusza wielkim zaufaniem, pozostawiając go w Efezie z zadaniem opiekowania się tamtejszym młodym kościołem.

Apostoł wiedział jednak, że może liczyć na Tymoteusza.

W listach do Tymoteusza apostoł Paweł porusza dwa ważne zagadnienia.

Apostoł pisze o istotnych kwestiach wewnątrzkościelnych, takich jak dbanie o czystość wiary w chrześcijańskiej wspólnocie, zachowanie porządku, dyscypliny, kształtowanie właściwych relacji wewnątrz wspólnoty.

Apostoł pisze jednak także o sprawach mających znaczenie w świadczeniu o Chrystusie na zewnątrz Kościoła.

Cel napisania listów do Tymoteusza określa sam ich autor, apostoł Paweł.

Tertulian pisze, że apostoł Paweł napisał dwa listy do Tymoteusza,

Tomasz z Akwinu, pisząc o pierwszym liście do Tymoteusza, tak stwierdza, list ten jest jakby regułą pastoralną przekazaną Tymoteuszowi przez apostoła.

Tomasz, w pierwszym liście udzielał Tymoteuszowi apostołów wskazówek odnośnie porządku kościelnego, a w drugim zajmuje się opieką pasterską, która powinna być tak wielka, aby raczej wybrać śmierć męczeńską za sprawę opieki nad trzodą Bożą.

Ale miano listów pasterskich przygnęło na dobre do tych ksiąg od czasu, gdy w 1726 roku wielki uczony Paweł Anton wygłosił serię wykładów pod tym właśnie tytułem – listy pasterskie.

Tak więc gnostycyzm zawierał dosłownie niekończące się baśnie i niekończące się rodowody, o których wspomina w swoich listach apostoł Paweł.

Podstawowe tezy gnostycyzmu unosiły się w atmosferze otaczającej I Kościół już w dniach apostoła Pawła.

Dlatego apostoł Paweł podkreśla w swoich pasterskich listach, że Boża zbawienna łaska objawia się wszystkim ludziom, że Bóg pragnie, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.

To z całą mocą podkreśla apostoł w swoich listach.

Po omówieniu historycznego kontekstu listów apostoła Pawła do Tymoteusza, spójrzmy teraz na początkowe słowa

Nigdy żaden człowiek nie był tak dumny ze swego urzędu, jak apostoł Paweł.

Pisał raczej o tym, że jest apostołem w zdumieniu, iż Bóg wybrał go do takiego dzieła.

Zaznacza apostoł wielkość zaszczytu, którego dostąpił.

Po raz pierwszy, gdy nazywa siebie apostołem Chrystusa Jezusa.

Słowo apostoł, greckie apostolos, pochodzi od czasownika apostelein, oznaczającego wysłać, więc apostolos to ktoś, kogo wysłano.

Paweł zawsze uważał się za posła, za ambasadora Chrystusa.

Po drugie, Paweł pisze, iż jest apostołem z królewskiego rozkazu Boga.

Słowo, którego używa Paweł, to greckie słowo epitage.

Apostoł Paweł uważa się za człowieka, który otrzymał polecenie od prawdziwego króla.

Dalej Paweł obdarza Boga i Jezusa dwoma wielkimi tytułami.

Jest to nowy zwrot, gdyż tego tytułu w odniesieniu do Boga nie znajdujemy we wcześniejszych listach apostoła Pawła.

Nazywając Boga Zbawicielem, apostoł Paweł nawiązuje do myśli, która zawsze była bardzo droga dla Izraela.

A więc Paweł w słowach otwierających list bierze tytuł, który był na ustach wszystkich i przypisuje go temu, któremu się on jedynie tak naprawdę należy.

Nigdy nie zapominajmy, że apostoł Paweł nazywa Boga Zbawicielem.