Mentionsy

No i oczywiście później Solidarność, stan wojenny.

No i oczywiście postawa społeczeństwa i Solidarność, która mimo stanu wojennego, oczywiście w zmniejszonej formie, ale przetrwała w podziemiu.

Czasami powtarzasz, miałem w życiu jednego szefa, ale dwa razy, to jest Tadeusz Mazowiecki, który był szefem w tygodniku Solidarność, w tygodniku, w którym pisałaś reportaże też wspaniałe i robiłaś wywiady i pisałaś inne teksty, ale też właśnie szefem rządu.

Twierdzą, że to dlatego, że Solidarność urządza strajki, co było nieprawdą.

Tak, tak, miałam, dlatego wiesz, że Solidarność, znaczy po pierwsze strajk, niestety nie mogłam pojechać, bo miałam, dostałam anginy pierwszy raz w życiu, miałam 39, więc no na stopni gorączki, więc tylko leżałam w tej gorączce przy radiu, gdzie wolna Europa, oczywiście zagłuszana, ale jakieś informacje podawała,

I ta solidarność po prostu to było od pierwszego momentu, to była moja wielka sprawa, w którą się chciałam zaangażować oczywiście, znowu jako reporterka, żeby o tym pisać.

Ja tam zawiozłam najpierw pierwszy akt, to się bardzo podobało, napisałam drugi, ale cenzura ciała odłożyłam to i dowiedziałam się, że powstał Tygodnik Solidarność, bo w telewizji pokazali właśnie pierwszy numer, kwiecień, początek kwietnia 81 i następnego dnia udałam się tam po prostu z ulicy, niosąc tam tę moją sztukę, trochę tych moich...

Było oczywiście mnóstwo spraw związanych z tym, co Solidarność robiła na zewnątrz, różnego typu uchwały, postulaty i tak dalej, wywiady z czołowymi

naszymi przywódcami czy jakimiś ważnymi działaczami, a teraz nie było od środka, jak ta solidarność wygląda.

Bo co on jechał do Gdańska, to tam była afera, że w tygodniku Solidarność nas krytykują.

Zresztą Solidarność wtedy była naprawdę... Zmarnowaliśmy to niestety w dużej mierze.

Ale Solidarność była po prostu podziwiana, może uwielbiana za wielkie słowa, podziwiana na całym świecie.