Mentionsy

Chad i Nicole są małżeństwem od siedmiu lat.

Chad, starszy od Niccolo prawie dekadę, właśnie zaczął nowy etap życia, które do tej pory było niezwykle ekscytujące i pełne wyzwań.

Statek zawijał do portów we Włoszech, we Francji, a Chad po raz pierwszy zobaczył świat poza Stanami Zjednoczonymi.

W 2007 roku Chad i Nicole biorą ślub, a potem przeprowadzają się na Florydę, do hrabstwa Pasco.

Chad jest zupełnie inny niż Nicole.

Chad całkowicie skupia się na ojcostwie.

W 2014 roku Chad pracuje w sklepie, w którym sprzedaje rowery, motocykle i kłady.

Jest kilka minut po trzynastej, kiedy na jednej z sal kinowych miejsca zabierają Nicole i Chad.

Okazują się być one tak przekonujące, że Chad decyduje się jeszcze szybko wyskoczyć po słodycze.

Bezpośrednio za Chadem siedzi Vivienne, a miejsce za Nicole zajmuje Curtis.

Wtedy Curtis, nie wstając ze swojego fotela, pochyla się i informuje Chada, że powinien już odłożyć telefon.

Chad pyta, na czym polega problem, skoro film się jeszcze nie zaczął.

Curtis mruczy coś cicho pod nosem, na co Chad, nieco zirytowany, odpowiada, że jeśli już musi wiedzieć, to sprawdza, czy z jego córką wszystko jest w porządku.

Curtis wraca zatem na salę i, chociaż jego pierwotny plan się nie powiódł, nie zamierza zaprzestać komentarzy na temat zachowania Chad'a.

Po powrocie na swój fotel mówi mimochodem, niby do siebie, ale tak, żeby Chad usłyszał coś w stylu O, widzę, że już schowałeś telefon.

Chad już wyraźnie zirytowany jego zachowaniem, wstaje ze swojego miejsca i pyta ponownie, na czym polega problem.

Chad zbliża się do siedzenia Curtis'a, na co on odchyla się do tyłu i prostuje nogi, jakby chciał się oddalić najbardziej jak to możliwe.

Chad sięga po jego popcorn i rzuca nim w taki sposób, że ląduje wszędzie dookoła, w tym także na ubraniach Curtis'a.

Chad robi kilka kroków, upada na podłogę, a pod jego ciałem zbiera się kałuża krwi.

Natychmiastowej pierwszej pomocy udziela Chadowi pielęgniarka, która również była w kinie.

Chad zostaje przetransportowany do szpitala, podobnie jak Nicole.

Mężczyzna od początku utrzymuje, że działał w obronie własnej, a cały ten incydent jest winą Chada, bo to on pierwszy go zaatakował.

Vivienne z kolei zeznaje, że nie widziała momentu strzału, ani chwili, w której Chad rzucił w jej męża popcornem.

Nie pyta też o to, w jakim stanie są Nicole i Chad.

Twierdzi też, że Chad mu groził, przeklinał i był agresywny, ale nie potrafi przytoczyć żadnych jego słów.

Chad Olson zmarł w wyniku odniesionych obrażeń.

Ma też kategoryczny zakaz kontaktowania się z Nicole Olson.

Być może gdyby któryś z nich oburzył się wystarczająco, by wdać się z nim w sprzeczkę, Chad nie byłby jego pierwszą ofiarą.

Rodzina Olsonów, a zwłaszcza Nicole, zaczyna tracić cierpliwość.

Gdy mijają dokładnie dwa lata od śmierci Chadda, Nicole udziela wywiadu, w którym oznajmia, że postanowiła wziąć sprawy we własne ręce.

W oczekiwaniu na proces Curtis'a decyduje się wytoczyć pozew cywilny przeciw sieci kin oraz menedżerowi kina, w którym zginął Chad, Thomasowi Peckowi.

Według Nicole menadżer nie podjął żadnych działań, gdy między Curtisem a Chadem doszło do sprzeczki, która zaczęła narastać do niebezpiecznego konfliktu.

Może być on odebrany jako wskazanie, że tragedia wynikła z reakcji Chadda i braku reakcji ze strony personelu, zamiast jednoznacznie obciążyć winą samego sprawcę, Curtis'a.

Podczas jednego z wywiadów zapewnia, że jest przekonana, że zabójstwo Chadda nie ujdzie mu płazem, niezależnie od tego, czy najpierw spotka się z ławą przysięgłych na sali sądowej, czy ze swoim stwórcą.

Podkreśla, że żadna z tych sytuacji nie mogła realnie zagrażać życiu, a mimo to doprowadziła do śmierci Chadda Olsona.

Zaczyna od tego, że Curtis był starszy, szczupły i w gorszym stanie zdrowia niż Chad i że w chwili konfrontacji czuł się zagrożony.

Vivian twierdzi, że była przerażona, gdy Chad wstał ze swojego fotela i jak mówi, sądziła, że będzie chciał przejść przez fotele, by dostać się do nich i zaatakować jej męża.

Twierdzi też, że mimo, że nie słyszała jakimi słowami Curtis zwrócił uwagę Chadowi, jest pewna, że zrobił to w spokojny sposób, cichym i miłym tonem.

Jednym z najważniejszych momentów całego procesu są zeznania żony Chadda.

w którym Curtis nakazuje Chadowi, by odłożył telefon.

Ponadto po tym, jak Curtis postanowił zgłosić sprawę do menadżera, Chad odłożył telefon, nie chcąc wdawać się w dalsze sprzeczki czy przepychanki słowne.

Stanowczo też zaprzecza, aby Chad w którymkolwiek momencie wystosował groźby słowne pod adresem Curtis'a.

Według niego wszystko zaczęło się od światła telefonu Chad'a, którego oślepiało.

Kiedy opisuje moment konfrontacji, podkreśla, że Chad stawał się coraz bardziej agresywny.

Pyta, czy pamięta każdy gest i każde słowo Chad'a w krytycznej chwili, kiedy poczuł się zagrożony.

Zwraca uwagę na sprzeczności w opisach odległości między nim a ofiarą, kwestionuje, czy Chad rzeczywiście podniósł rękę w jego kierunku i w którym momencie padł strzał.

W tym celu prokurator przywołuje nagrania z monitoringu, na których widać, że w ruchach Chad'a nie widać agresji, a niektóre fragmenty zdarzenia różnią się od relacji oskarżonego.

Tym, co Curtis poczuł jako uderzenie, najpewniej był telefon, który przypadkowo wypadł Chadowi z dłoni, gdy rzucił popcornem.

A jeśli już odruchowo chwycił za broń, mógł jasno poinformować Chad'a, że jest uzbrojony i jeśli natychmiast się nie uspokoi, będzie zmuszony strzelić.

Jako doświadczony i obyty z bronią policjant, siedząc tak blisko, mógł spokojnie trafić na przykład w ramię, aby zranić i unieruchomić Chad'a.

Po kilku godzinach na radę zapada decyzja, która dla Nicole i rodziny Chadda jest kolejnym ciosem.

To tak, jakby śmierć Chadda nie była niczym ważnym, jakby można było o niej zapomnieć i żyć dalej.

Śmierć Chadda jest jednym z wielu argumentów, które padają podczas dysput o konieczności zmiany prawa karnego na Florydzie.

To coś, czego Chad Olson nie będzie mógł nigdy doświadczyć.

Podczas rozmów z kolejnymi dziennikarzami podkreślał winę Chadda w całej tej sytuacji i pomijał niewygodne dla siebie fakty, jak to, że po powrocie od menadżera celowo mu dogadywał, by jeszcze bardziej go podburzyć.

Wspomniał jednak, że on i cała jego rodzina miała w pamięci rodzinę Chadda podczas ceremonii ślubnej jego córki, jednak czy to prawda, wiedzą tylko oni.

Jeszcze w tym samym roku założyła fundację nazwaną swoim nazwiskiem i nazwiskiem Chada.

Robi to dla Chada siebie.

Chad, gdyby żył, miałby dziś 55 lat.