Mentionsy

W 1977 roku 28-letni Issei Sagawa przenosi się do Paryża, żeby rozpocząć studia doktoranckie na Sorbonie.

Dla Issei przeprowadzka to jednak nie tylko krok edukacyjny.

Po przyjeździe do Paryża, Issei bardzo szybko odnajduje się w nowym środowisku.

Issei dość łatwo zyskuje sympatię nowo poznanych osób.

Issei chętnie opowiada o Japonii, jej kuchni, kulturze i historii, zawsze z uprzejmością i charakterystycznym, łagodnym uśmiechem.

Issei chce się uczyć.

Dla Issei jednak to przede wszystkim jej wygląd ma znaczenie.

Na jej tle Issei widzi własną kruchość jeszcze wyraźniej niż kiedykolwiek wcześniej.

Issei Sagawa przychodzi na świat w zamożnej rodzinie 26 kwietnia 1949 roku w Japonii, w jednym z większych miast – Kobe.

Jego ojciec Akira Sagawa jest odnoszącym sukcesy biznesmenem, a dziadek pracował jako redaktor w jednym z największych i jednocześnie najstarszych japońskich dzienników.

Issei jednak od pierwszych dni życia mierzy się z własną kruchością.

Udaje się jednak tego uniknąć, ale Issei rodzi się przedwcześnie.

Wystarczy, że mocniej zawieje i mały Issei od razu dostaje gorączki i ma zatkany nos.

To właśnie dlatego, że jego matka niemal go straciła, Issei jest traktowany z ogromną uwagą, niemal nadopiekuńczością.

Sam Issei dobrze wspomina ten okres.

Bo kiedy już zły potwór porwie Issei albo jego brata, to zanosi go do kuchni i wkłada do wielkiego gara, albo raczej kotła, rycząc przy tym i odgrażając się, że niedługo ich zje.

Issei uwielbia tę zabawę tak bardzo, że w pewnym momencie zaczyna fantazjować o tym, by być zjedzonym przez potwora, którego gra jego wujek.

Zawsze gdy Akira wyrusza mu na pomoc, a cała historia kończy się szczęśliwie, Issei jest wyraźnie zawiedziony.

W pierwszej klasie szkoły podstawowej Issei doświadcza czegoś, co sam nazywa pierwszym przebłyskiem pragnienia, którego nie potrafił wtedy zrozumieć.

Widok spazmatycznie pracujących pod skórą mięśni natychmiast zwraca uwagę Issei.

Issei czuje, że chce zobaczyć gołe mięśnie, spróbować mięsa, wgryźć się w nie.

Pewnego dnia Issei leżąc w łóżku po raz pierwszy przywołuje myślami motyw zjadania Jasia przez czarownicę i z przerażeniem odkrywa, że jego ciało, zupełnie bez jego wiedzy i zamiaru, zaczyna dziwnie się zachowywać.

I w tej niewiedzy Issei mierzy się z naturalnym okresem dojrzewania, który dla niego jest daleki od naturalnego i zwyczajnego.

Issei powie po latach, że czuł, że jego myśli i pragnienia są z natury złe i nie powinien ich odczuwać.

Po tym Issei rezygnuje z szukania pomocy i w pewnym sensie akceptuje własne zaburzenia.

Z czasem Issei coraz bardziej zatraca się w literaturze.

Issei potwierdza i dodaje, że chciał ją wykorzystać.

Z kolei Issei zamiast ponieść konsekwencje swoich czynów,

Issei nie potrafi wyrzucić Renée z głowy.

To czysty przypadek, ale dla Issei wygląda to jak znak, jak zaproszenie.

Issei udaje spokojnego, kompetentnego, pełnego pasji studenta.

Gdy Renée wyraża chęć dołączenia, Issei ledwo ukrywa ekscytację.

Gdy rozmowa schodzi na temat kuchni, Issei dostrzega w tym swoją szansę, którą ponownie postanawia wykorzystać.

Dla Issei to coś więcej niż szczęście.

Rene okazuje się ciepła, życzliwa i ciekawa świata, a Issei sprawia wrażenie błyskotliwego, oczytanego młodego intelektualisty.

Wciąż odurzony obecnością Renée, Issei rozważa, czy to właśnie dziś powinien zrobić to, o czym fantazjuje od lat.

Gdy Renée wychodzi, Issei czuje jednocześnie ulgę i wściekłość na samego siebie.

Issei podchwytuje temat i udaje zainteresowanie nauką niemieckiego.

Issei proponuje jej więc, by została jego korepetytorką.

Renée nie wie jednak, że zgadzając się pomóc Issei, wpada w jego pułapkę.

Gdy przychodzi na pierwszą lekcję, Issei czuje, jak wspiera w nim znajoma mroczna ekscytacja.

Jest skupiona i nie zauważa, kiedy Issei bezszelestnie sięga do szafy i wyjmuje ukryty tam mały karabin.

Issei, akceptując sytuację i swoją kolejną porażkę, spokojnie odkłada karabin i siada obok niej, udając, że kontynuuje lekcję.

Issei nie traktuje poprzedniej porażki jako ostrzeżenia.

Issei z nadmiaru emocji mdleje.

Kilka lat wcześniej Issei popłynął w wakacyjny rejs, podczas którego poznał pewnego rzeźnika.

Swoją drogą, po wszystkim, Issei wyśle do niego list z podziękowaniami za uzyskane porady.

Issei odcina kolejne fragmenty, w międzyczasie wychodząc do sklepu i zaopatrując się w nóż rzeźnicki.

W sobotni wieczór, kiedy słońce wciąż trzyma się wysoko nad dachami Paryża, Issei zamawia taksówkę.

Issei na moment nieruchomieje,

Issei wygląda, jakby ktoś obudził go z głębokiego snu.

Gdy rozpina pierwszy fragment zamka, w Issei coś się przestawia, jakby włączył mu się instynkt samozachowawczy.

Issei nie ogląda się za siebie.

Drzwi otwiera Issei Sagawa.

Po aresztowaniu Issei nie próbuje niczego ukrywać.

Issei twierdzi, że zabił wyłącznie po to, by zaspokoić swoje fantazje, a skoro je spełnił, to już nigdy więcej nie będzie musiał tego powtarzać.

Issei przeciwnie.

Wsiada do samolotu i leci do Japonii, by zrozumieć co mogło doprowadzić Issei do takiego czynu.

Każdy, kto znał Issei ma inne wyjaśnienie, a większość z nich bardziej przypomina domysły niż fakty.

W międzyczasie do Francji przybywa jego ojciec Akira Sagawa.

Uznaje, że Issei cierpi na głęboką, postępującą formę zaburzeń psychicznych i nakazuje umieścić go na czas nieokreślony w zakładzie psychiatrycznym.

Issei również nie akceptuje tego rozstrzygnięcia.

Sprawa została oficjalnie zakończona, a Issei, przynajmniej w świetle prawa, nie może już być osądzony we Francji.

Mężczyźni jakimś sposobem spotkali się i Issei opowiedział o wszystkich swoich wspomnieniach.

W miarę jak rośnie sława Issei, opinia publiczna coraz głośniej protestuje przeciwko utrzymywaniu go we francuskim ośrodku, zwłaszcza, że nie jest obywatelem Francji, a jego pobyt generuje ogromne koszty.

W efekcie Issei Sagawa zostaje deportowany do Japonii.

Aby uniknąć wizerunkowego skandalu, japońskie władze nie wypuszczają Issei tak po prostu do społeczeństwa.

Nie można oskarżyć Issei o zabójstwo.

12 sierpnia 1986 roku Issei Sagawa opuszcza szpital jako całkowicie wolny człowiek.

Po powrocie do Japonii Issei szybko wykorzystuje zainteresowanie swoją osobą.

Fotografowie bywają zapraszani do jego ciasnego mieszkania, gdzie Issei maluje nagie kobiety, pozując do zdjęć i utrwalając swój wizerunek artysty i kontrowersyjnego celebryty.

Dzięki temu Issei zyskuje dodatkowy rozgłos.

Issei wielokrotnie jest też proszony o zabranie głosu w sprawie innych zbrodniarzy.

Wraz z upływem lat Issei stopniowo wycofuje się z życia publicznego.

Issei przez pewien czas korzysta z zasiłku socjalnego, a w późniejszym okresie wymaga codziennej opieki młodszego brata lub opiekunów.

Według relacji Nico Clot, z którym wymienia korespondencję przez kolejnych kilka lat, Issei kiedyś zaproponowałby to właśnie Nico wraz ze swoją dziewczyną pochodzącą ze Szwecji, skorzystali z jego oferty i go zjedli.

Issei Sagawa umiera 24 listopada 2022 roku w wieku 73 lat.