Mentionsy

Jej wybór pada na Stevena McDaniela, sąsiada Loren z mieszkania obok i równocześnie kolegę z uczelni.

Steven mówi, że ostatni raz widział Loren jakieś dwa tygodnie wcześniej i niepokoi go to, że nie odzywała się przez kilka dni.

Steven bez zawahania mówi, że była uprzejma, spokojna i lubiana.

Dziennikarka pyta Stevena, co sądzi o ciele znalezionym dziś rano w śmietniku nieopodal budynku.

Steven blednie.

Steven wydaje się wiedzieć zbyt wiele.

Od teraz to dochodzenie w sprawie morderstwa i z czasem uwaga wszystkich zaczyna nieubłaganie koncentrować się na Stevenie McDanielsie, który paradoksalnie sam zdaje się ją na siebie ściągać.

Steven McDaniel odmawia policjantom wstępu do swojego mieszkania.

Tym bardziej, że Steven był studentem prawa i dobrze wiedział, że zdobycie nakazu nie potrwa długo.

W jednym z pojemników technicy znajdują kulkę ulepioną z włosów Stevena, ciasną powiązaną gumkami recepturkami.

Pod tym pretekstem, 1 lipca, zaledwie kilka dni po zaginięciu Loren, policja aresztuje Stevena i doprowadza go na przesłuchanie.

Przez cały ten czas Steven zachowywał się w sposób co najmniej dziwny, niemal niepokojący.

Steven jednak konsekwentnie zaprzeczał, jakoby miał coś wspólnego z zaginięciem Lauren.

Policjanci byli coraz bardziej przekonani, że Steven ma z tą sprawą więcej wspólnego niż chciałby przyznać, a w miarę upływu czasu nabierali pewności, że mają do czynienia z osobą głęboko zaburzoną.

Gdy Steven przebywał już w areszcie, policyjni technicy rozpoczęli szczegółowe przeszukanie jego urządzeń elektronicznych, komputera, telefonu, kamer i wszelkiego sprzętu, który mógł posłużyć mu do przechowywania danych.

Analiza historii przeglądarki ujawniła, że Steven niemal religijnie śledził media społecznościowe Loren.

Jednak nadal nie jest to dowodem na winę Stevena w sprawie Loren, ale nagranie zarejestrowane przez jego prywatną kamerę jest tym, co w końcu przechyla szalę.

I najpewniej tym kimś był Stephen McDaniel.

W trakcie śledztwa policja dotarła również do dawnych znajomych Stevena, zarówno tych ze szkoły średniej, jak i z uczelni.

Zgodnie z ich słowami, Steven zaczął dziwaczeć.

Steven potrafił godzinami snuć scenariusze przetrwania w świecie opanowanym przez żywe trupy, rozrysowywał plany ewakuacji, omawiał strategię walki i logistykę zdobywania zasobów.

Choć mogłoby się to wydawać niegroźnym żartem, tematem do rozważań po kilku drinkach w luźnym towarzystwie, to dla Stevena było to coś więcej.

Co jednak uderza najmocniej w całej tej historii, to to, że Loren nigdy nie patrzyła na Stevena przez pryzmat dziwactwa czy wyobcowania.

Nie unikała i nie ignorowała Stevena.

Nawet w chwilach, gdy Loren zaczynała czuć się zagrożona, gdy podejrzewała, że ktoś ją obserwuje, włamał się do jej mieszkania lub przestawia jej rzeczy, Steven nie znalazł się na liście jej podejrzeń.

W sierpniu, zaledwie miesiąc po aresztowaniu, zebrane dotąd poszlaki okazały się wystarczająco silne, by prokuratura mogła postawić Stevenowi oficjalne zarzuty.

Steven przez cały ten czas nie przyznawał się do zabójstwa.

Steven przyznał się do winy i zawarł ugodę z prokuraturą.

Steven zgodził się na te warunki i wszystko opowiedział.

Steven miał zapasowy klucz, który najpewniej podrobił.

To wtedy Steven się na nią rzucił.

Ale Steven był już zdecydowany.

To właśnie dlatego Steven zareagował w tak dziwny, niemal teatralny sposób, kiedy podczas wywiadu przed kamerą dowiedział się, że odnaleziono ciało.

W 2041 roku Steven będzie mógł ubiegać się o zwolnienie, jednak władze stanu Georgia zapewniają, że resztę życia spędzi za kratkami.