Mentionsy

Wiedeń to nie miasto emocji, to miasto formy.

A jednak to właśnie ta powściągliwość, ta stałość, rytuał codzienności tworzą najgłębszą warstwę wiedeńskiej tożsamości.

Bardzo się cieszę, bo troszkę o to mi chodziło, ale też chciałam dać swoje wrażenie, bo mimo, że mam austriackie korzenie częściowo, jak doskonale wiesz, to jednak nie stanowił Wiedeń we mnie takiego kamienia węgielnego, jak w tobie.

Więc powiedz o tej twojej wiedeńskiej drodze.

Ten Wiedeń był zawsze bardzo obecny, także bardzo często tam jeździliśmy.

Tam jest baza mojej rodziny, pod Wiedniem dokładnie, w Lasku Wiedeńskim.

Więc ten Wiedeń był tak obecny, że po prostu od dziecka tam byłam, bywałam, wychowałam się w tym, znam te kody kulturowe, rozumiem tą powolność nawet, o której mówisz, jeśli rozmawiamy o kelnerach, czy o tej całej historii kultury restauracyjnej, kawiarnianej.

Na pewno w pewnym stopniu tak, dlatego że też myślę, że potem będziemy troszeczkę te warstwy obierać, ale gdzieś w Austrii, a szczególnie w Wiedniu, bo Wiedeń też jest taką trochę odrębną jednostką i to też tak jak nawet Stefan Zweig w świecie wczorajszym pisał, że ten Wiedeń był

Paryżanie jak i Wiedeńczycy uważają, że mieszkają w Muzeum na świeżym powietrzu i właśnie w najpiękniejszym mieście świata.

Wiedeń, Habsburg, Wiedeń, Habsburg.

I jeżeli tego, ich zdaniem, tego szacunku nie ma, no to wtedy masz taką ścianę, o której się mówi, że przecież nawet te rozpiski tych najbardziej niemiłych miast Europy, czy najbardziej, no tutaj słowo rude, nie chcę używać chamskie, niegrzecznych osób w mieście, no to zawsze Wiedeń z Paryżem tutaj ze sobą walczą.

Nutkę zdyscyplinowanej ironii i takie poczucie humoru, które Wiedeńczycy mają.

Jak uważasz, że to miejsce, bo wydaje mi się, że przed tym momentem wielkich malarzy austriackich, wydawało się, że ta kultura muzyczna się tak bardzo posiadła ten Wiedeń, tak bardzo się tam szarogęsiła.

Teraz mam na myśli na przykład Mozarta i czasy, kiedy właśnie wesele Figara wchodziło do Buaktyata i to też pamiętać, że Wiedeń był bardzo otwartym kulturowo miastem i to nawet często bardziej otwartym niż Paryż, bo tutaj wspomniałam taką historię, że właśnie

I wtedy Mozart pomyślał sobie parę lat później, to były lata osiemdziesiąte, osiemnastego wieku, że chciałby, no jako, no był naczelnym łobuzem sceny, sceny muzycznej wiedeńskiej, więc kto miałby to zrobić jak nie on, no jeszcze wybitny muzyk, no jeden na milion.

No i Wiedeńczycy pokochali absolutnie Wesele Figara.

Wiedeń sztuka codziennych rytuałów.

Ono zawsze było, w sensie malarze Austriacy zawsze tworzyli, tylko potem zaczęli być po prostu ciekawi dla przestrzeni publicznej coraz bardziej, dlatego że mieliśmy ten ruch młodych artystów i wiedeńczyków, którzy byli znowu obrazoburczy.

Sufit Kunsthistorisches Museum Wien, czyli Muzeum Historii Sztuki, czy Uniwersytet Wiedeński.

Ona jest niestety tylko po niemiecku, nazywa się Grześny Wiedeń.

No i ten klinik, który tutaj gra na tych, no to jest oficjalna instytucja, masz Uniwersytet Wiedeński i robisz coś takiego.

Tak, w tym też z jedną z takich wiodących projektantek Wiednia, bo też o tym się nie mówi, że Wiedeń to była moda i mieliśmy taką swoją Coco Chanel, w transracie Emily Fluege.

Natomiast Wiedeń tutaj nie miał podejścia, jeśli chodzi o modę, to to już naprawdę była specjalizacja francuska, chociaż też się ciekawe rzeczy tam działy, jak najbardziej.

A tak jak mówię, no w ogóle modernizm wiedeński i muzy wiedeńskiego modernizmu, niesamowite kobiety, no bo to też nie byli tylko mężczyźni, chociaż my oczywiście lubimy, znaczy lubimy, no historia, piszę historię męską zazwyczaj, dopiero później te herstorie są odkrywane, a tutaj tego jest naprawdę masa, no taką jedną z kobiet, która była

Ale tak jak Stefan Zweig pisał, bo mam wrażenie, że jeżeli chciałoby się zrozumieć ten Wiedeń dzisiejszy, to trzeba zrozumieć ten stary Wiedeń.