Mentionsy

Kilkukrotnie nominowany do Oscara i innych nagród filmowych, Jim Sheridan jest Irlandczykiem i jedną z wielu osób, które zagadka śmierci Sophie Toscan du Plantier

Zresztą dom sfinansował właśnie jej mąż, Daniel Toscan du Plantier, chociaż sam nigdy tu nie przyjeżdżał.

Tam poznała Daniela Toscan du Plantier, który w 1988 roku został przewodniczącym zarządu.

Toscan, jak w skrócie mówili o nim współpracownicy,

Później Sophie zaczęła pracować przy festiwalu filmowym w Cannes i to właśnie podczas tej słynnej imprezy w 1989 roku Toscan po raz pierwszy zaprosił ją na kolację.

Podobno siedziała obok francuskiego ministra, który pomylił ją z aktorką Isabelle Huppert, czyli jedną z wcześniejszych kochanek Toscan.

Faktycznie ich typ urody był trochę podobny, widać Daniel Toscan du Plantier miał swój typ.

Sophie oczywiście doskonale wiedziała, jaką Toscan miał reputację, bo chyba w tamtym czasie we Francji każdy, kto miał jakikolwiek związek z kinem, to wiedział.

Toscan był niezłym urwisem i choć już głowa siwiała, to cała reszta szalała.

O Toscanu wiadomo było, że był snobem.

Ogólnie jak słucham wypowiedzi członków jej rodziny o tym, co ona robiła po tym, jak się związała z Toscan, to tam zawsze było, że planowała coś, miała coś, chciała coś.

I ten romans zaczął się już rok po tym, jak poślubiła Toscan.

Podobno relacje między małżeństwem Toscan du Plantier

No i trzeba powiedzieć, że Toscan zachowywał się po śmierci Sophie tak, jak gdyby koniecznie chciał udowodnić, że w tym przypadku ta teoria była prawdziwa.

Zresztą Toscan nadawał się do tego wszystkiego znacznie lepiej niż niemówiący po angielsku rodzice Sophie, którzy pomimo wszystko polecieli natychmiast do Irlandii, zeznawali, udzielali informacji, które mogły pomóc w śledztwie.

Daniel Toscan du Plantier nigdy nie odwiedził Gardy, nie złożył zeznań, nie włączył się w żaden sposób w to śledztwo, w ogóle trzymał się z daleka od Irlandii.

Toscan udzielił później kilku wywiadów, między innymi do Parimacza,

No to Toscan tak w ogóle nie robił.

Toscan zaznaczył też, że Sophie miała bardzo duże wymagania, jeśli chodzi o to, jak powinien wyglądać związek, jak powinna wyglądać miłość, ale też wszystkie właściwie relacje międzyludzkie i nie przyjmowała do wiadomości, że to są standardy, którym żaden człowiek nie jest w stanie sprostać.

Też w książce Nicka Fostera, Murder at Roaring Water, jest taki trochę ironiczny opis, jak Toscan rozpaczał po śmierci Sophie i jak to zjechały się różne aktorki, jego były kochanki, żeby go w tym żalu utulać.

A w tym czasie starsi już rodzice zamordowanej kobiety musieli identyfikować jej ciało w kostnicy i byli przesłuchiwani na komisariacie, a Toscan cierpiał w ramionach francuskich aktorek w swoim rodzinnym zamku niedaleko Tuluzy.

Dziennikarz pisał o ich problematycznym małżeństwie i o reputacji Toscan jako kobieciarza, sugerując, że zabójcy trzeba szukać we Francji.

Wyznała, że widziała mężczyznę przy moście Kealfada około 3 nad ranem w noc, kiedy zamordowano panią Toscan du Plantier.

I tak 4 lutego 1997 roku nastoletni uczeń Malachi Reed przyszedł ze swoją matką na komisariat, żeby złożyć oświadczenie, że Ian Bailey podwoził go dzień wcześniej do domu i podczas jazdy powiedział, że zabił panią Toscan du Plantier.

Ale funkcjonariusze Gardy byli tak spragnieni jakichś postępów w śledztwie, że te wszystkie donosy brali za dobrą monetę i ostatecznie 10 lutego 1997 roku Ian Bailey został aresztowany w swoim domu za zabójstwo Sophie Toscan du Plantier.