Mentionsy

I też wspominany wielokrotnie przeze mnie przy różnych sytuacjach cytat z Epikteta, w którym on mówiąc o czytaniu i innych stałych aktywnościach przestrzega słuchaczy swoich wykładów,

Postanowiłem oczywiście sięgnąć do źródeł i sprawdzić, jak to w tych źródłach dokładnie jest, co właściwie dokładnie, w jakim kontekście Epiktet proponuje.

Chcę się skupić na kontekście tego hasła Zobacz, co się stanie, w jakim kontekście sformułował jej Epiktet,

efektu moich detektywistycznych analiz, badania tekstu Epikteta i głównym bohaterem tego badania, tym co tutaj chciałem przybliżyć, zobaczyć, zrozumieć lepiej, jest praca z wyobrażeniami.

że w jednym ze swoich wykładów Epiktet zwrócił swoim słuchaczom uwagę, iż zaprzestanie wykonywania pewnych czynności przyczynia się bezpośrednio do zaniku pewnych umiejętności.

Podam cytat, w którym Epiktet na to się powołuje.

że w tym miejscu Epiktet zestawił ze sobą, uwaga, czytanie z chodzeniem i bieganiem.

I teraz, żeby dobrze zrozumieć intencję Epikteta, zobaczmy, jak dalej rozwija się jego wywód.

Żeby to dobrze wyjaśnić i zinterpretować, przypomnijmy zatem, co Epiktet rozumie przez wszelkiego rodzaju pracę z wyobrażeniami.

Wprawdzie w tytule cytowanego tu wykładu mowa o walce z wyobrażeniami, najczęściej jednak, jak wiemy, uważni czytelnicy Epikteta na to na pewno musieli zwrócić uwagę, najczęściej i aż niemalże do znudzenia Epiktet używa określenia używanie wyobrażeń.

Osadza ją Epiktet w samym centrum praktyki stoickiej, tak jak ją rozumie i jak ją rekomenduje.

Sądzę, że przez wyobrażenie Epiktet rozumie pewną całość

To jest istota właściwej pracy z wyobrażeniami w ujęciu Epikteta moim zdaniem.

To znaczy, że to jak działamy, to jak się w efekcie czujemy, czy dobrze, czy źle, czy jesteśmy szczęśliwi, czy nieszczęśliwi, zdaniem Epikteta jest to zawsze konsekwencja tego, jak przebiegły te operacje w naszej głowie.

A więc nieszczęście się jest wtedy, zdaniem Epikteta, kiedy niepoprawnie przyporządkujemy kategorię poznawczą korzystną do kategorii np. dobro albo zło.

Tu tkwi esencja, czy istota czujności stolickiej, do której zachęca i którą rekomenduje Epiktet.

Otóż jednak epiktet głosi tutaj coś jeszcze na temat natury podmiotu poznającego, na temat kondycji ja człowieka.