Mentionsy

I tam znaleźliśmy na dachu ciało.

No i była też, miała też talent do szycia, była krawcową.

No co lubiłem robić, to pamiętam, ale jakie kapele wtedy leciały i tak dalej, to już dokładnie...

On sam chciał być lekarzem zawsze.

To jest sposób bycia, sposób życia, bo z zawodu to się, wie pan, można nauczyć.

No, dlatego mówimy, że dziennikarze i szpiedzy to są mleczni bracia.

Ja wam powiem tak, myśmy w tamtych czasach, ja miałem 24 lata jak ja do wywiady poszedłem, na dzisiejsze normy to jest dzieciak.

Owszem, my możemy załatwiać swoje sprawy tutaj, czyli je trzeba załatwiać w takich warunkach, jakby w końcu to był kraj, który powstał ze zgodą Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Związku Radzieckiego i musieliśmy jakoś w nim znaleźć sposób funkcjonowania i życia.

Bardzo blisko z kolegami z CIA, żeśmy wspominali tamte czasy, jak to u nich było.

Może mi pan nie uwierzy, ale akurat mój bliski kumpel z CIA, który pracował na kierunku polskim, powiedział mi wtedy, że jak Jaruzelski wprowadził stan wojenny, to u nas szampany się otworzyły.

Oni mieli obliczenia, CIA miało obliczenia, że w przypadku wojny domowej w Polsce straty,

To dla mnie było, bo ja chciałem do Stanów jechać.

No jak ją zamknąłem i zobaczyłem na końcu zdjęcie Stiegla Szono, takie malutkie, a potem powiem, kurde, przecież ja tego gościa znam.

Ale ja na takim poddaszu miałem pokoik i tam dusiłem się już od tych papierosów, chociaż sam też podpalałem.

Wie pan, ja kiedy pojechałem na szkolenie, na szkołę do Langley, do CIA, to ja już byłem dosyć doświadczonym oficerem.

I dopiero potem pojechałem na szkołę, więc prawdę mówiąc, różne rzeczy, które mi tam koledzy amerykańscy wkładali do głowy, no chciałem być miły, ale wiele się nie dowiedziałem.

Więc musimy na sobie polegać, mieć do siebie zaufanie, znać się na tyle, aby można było koledze z CIA czy z MI6 czy z BND zaufać tak, że oddać swoje bezpieczeństwo czy sami życie w jego ręce.

Żołnierz broni swojego życia i tak dalej, tam ma określoną, zbudowaną tą całą swoją filozofię postępowania.

Trzeba mimo wszystko przepracować, że jak rozmawia się o tym wysiłku fizycznym, jak pan mówił, że dopiero od 38 stopni gorączki i nie można było biegać i tak dalej, to jest wszystko do przeżycia, ale wydaje mi się, że najbardziej kruchy w tym wszystkim, nawet jak najbardziej twardy i odporny się wydaje na takich badaniach, kiedy przychodzi praktyka.

Kiedy profesor brał pana na trzecią operację, to już był pan w takim stanie, że nie chciało się panu żyć.

Powiedział pan także, że ale od tamtego czasu zmienił się pana stosunek do życia i do rzeczywistości.

To ceniłem piękno życia.

Ale dostał pan jakąś informację, że ma pan tyle czasu życia?

Dlatego, że zawsze chciałem pisać, ale czułem, że mam o czym.

Ale przecież pan nawet powiedział, że przed tym, jak został oficerem wywiadu, to pan chciał pisać książki, zanim w ogóle dołączył, jeżeli nawet, zanim pan to wymyślił.