Mentionsy

Więc wydaje mi się, że definiowanie siebie jestem aktorem jest bardzo takim wycinkowym podejściem do tego.

To chyba też zależy od podejścia do pracy, bo każdy aktor właściwie ma taką swoją, zawsze swoją bardziej lub mniej swoją technikę pracy albo w ogóle podejścia do tematu.

Ale też ja sobą reprezentuję inny sposób podejścia.

Czyli jeżeli ktoś bardzo długo zakłada maskę człowieka twardego, pozbawionego uczuć na przykład, to z czasem jest mu coraz trudniej odczuwać te emocje i trochę w tym takim zafałszowanym wizerunku się konserwuje.

Większość z nich to byli albo studenci wtedy, albo absolwenci AWF-u, czyli Akademii Wychowania Fizycznego, pełni testosteronu, faceci, którzy chcieli sobie coś udowodnić, dlatego że ten taniec to była bardzo ciężka praca fizyczna i salta, wyskoki szpagatowe, czy te wszystkie podniesienia partnerek, które musieliśmy tym robić, wymagały dużej siły, tężyzny fizycznej, rozciągnięcia się i tak dalej, więc był to właściwie sport.

I to było też takie podejście jak niemal do własności, że my będziemy o niej dbać, my będziemy je chronić.

A taki wzorzec męskości albo wzorce męskości, bo to nie jest tak, że mamy jeden wzorzec.

Mój ojciec, mój dziadek, to były moje wzorce męskości.

Mój dziadek był człowiekiem honoru i zasad, bardzo mało mówiącym, ale jego czyny świadczyły za niego i zawsze mi tym imponował.

Jeden z nas to chyba robi, że zapomina, że jesteśmy tak naprawdę kruchym i dość krótkim zjawiskiem.

A mój ojciec to jest dla mnie przede wszystkim takie uosobienie dobra i miłości.

Zdecydowanie.

Od zawsze chyba byłem takim typem, który idealizował ludzi, pojęcia i szukał jakiejś takiej doskonałości w życiu, które go otaczało.

Przede wszystkim zrozumiałem pojęcie odpowiedzialności za miłość, którą dał mi los Bóg.

Ten moment, kiedy zaczęła się rodzina przede wszystkim.

Ja wcześniej byłem takim stadem stworzeniem.

Zobacz, twoi rówieśnicy są już na takim etapie, robią takie rzeczy, a ty ciągle czujesz się trochę jak taki student.

Ale to zawsze jest trochę taka właśnie niepewna, studencka trochę.

To jest studencki tryb.

Słuchaj, Simone de Beauvoir powiedziała o kobietach, że kobieta się nie rodzi, kobietą się staje.

Nie ma tego opuszczenia przez jedenastolatka swojego stada i pójścia gdzieś w step, znalezienia nowej wioski.

Ale wiesz, właśnie to jest ważne, co powiedziałeś, bo wasza miłość nie zaczęła się od miłych randek i od patrzenia sobie w oczu.

Cud, mit, czy ciężka praca każdego dnia?

Potem to kiedyś się okazuje, że osoba, którą idealizowaliśmy, nie jest taka idealna, jak nam się wydaje.

Tak się zastanawiam, wiesz, teraz na ile mężczyznę budują mężczyźni, czyli dziadek, ojciec, kumple, a na ile tego mężczyznę buduje kobieta?

Jeden z tych przyjaciół dał mi radę, która ukształtowała moją przeszłość.

Czas zmienia pojęcie każdego kryzysu.

Bo kiedy ktoś sobie wyobrazi tą kulę idealną i nagle na niej jest rysa, to się rozboimy, że wszystko pękło.

Każdy mięsień ćwiczony to jest mięsień naderwany, który nadbudowuje się i się powiększa.

Wszystkie popełniam, ale też wyciągam wnioski, także najmłodsza nasza będzie miała najlepiej pod tym względem.

dobra, to skończ ten jeden mecz, który teraz masz do zagrania.

Nigdy nie... Żaden ich płacz nigdy nie był wyśmiany.

Jeżeli skupiamy się na swojej sile, na swojej odporności, na swojej twardości, to z tyłu zostaje ciemna, miękka, niezauważona część, na którą wdrapuje się powoli problem z łodem, on coś, co powoduje, że...

To nowe podejście do bycia mężczyzną jest na pewno skutkiem tego.

I z takiej powierzchowności podejścia do tematu gdzieś to się znacznie pogłębiło.

A powiedz mi, no bo mówiłeś, że pozwalasz swoim chłopakom, dzieciom, ale chłopakom przede wszystkim płakać, ale czy zdarza ci się, że sam płaczesz?

Przez ostatnie lata lekcja, którą dostaję, to jest to, że zbyt idealizuję ludzi.

Właśnie tu jest taki problem, że ten rodzaj podejścia, o którym teraz mówiłem, powoduje, że ja bardzo dużo znoszę.

I że przede wszystkim da się z nimi żyć, jakiekolwiek by one nie były.