Mentionsy

W dzisiejszym odcinku chciałbym przedstawić Państwu książkę Dona DeLillo – Mao II.

To jest moja trzecia książka Dona DeLillo.

To jest moja trzecia książka Dona DeLillo i byłem, nie ukrywam, bardzo ciekaw, czy te moje zachwyty i nad Białym Szumem, i nad Librą, czy teraz kolejna książka znowu będzie przeze mnie tak dobrze przyjęta, więc z ogromną ciekawością po Mao sięgałem.

No i odkryłem po raz kolejny, że zupełnie nie starzeją się powieści Dona DeLillo.

Czułem, bo te czasy pamiętam i rzeczy, o których Don DeLillo pisze, jakoś znałem.

Natomiast im bardziej tę książkę czytałem, tym bardziej odkrywałem, że świat nie bardzo się zmienił i że historię czy refleksja, którą Don DeLillo prezentuje w Mao II jest refleksją nadal aktualną, że zmienił się tylko sztafaż,

I także taką sektę, czy osobę, która do takiej sekty trafia, Don DeLillo tutaj pokazuje.

Ale nie, ale udaje się Donowi DeLillo pokazać bardzo wyraźne powiązania między tymi zjawiskami.

Tak jak to u Dona DeLillo, w tle cały czas gra telewizor, są sceny, kiedy bohaterowie coś oglądają i stąd na przykład

No i kiedy myślę sobie o tym, że to jest książka naszych czasów także, to muszę powiedzieć, że jestem pod ogromnym wrażeniem daru obserwacji DeLillo, tego jak on pewne rzeczy, no nie mogę powiedzieć, że przewiduje, ale jak rozumie pewną symbolikę.

No i zadawałem na początku pytanie, do jakiego stopnia ta książka to będzie moja trzecia książka Dona DeLillo, do jakiego stopnia spełni moje oczekiwania.

Natomiast jest to jedna z książek, czy w ogóle pisanie DeLillo, to jest pisanie, które jest mi bardzo bliskie i jest w nim coś, nie potrafię tego jeszcze nazwać, jakiś rodzaj niepokoju, jakiś rodzaj mroku współczesności.

U DeLillo jest coś dla mnie niedefiniowalnego.

Coś, co sprawia, że te książki uznaję za swoje i ten sposób myślenia uznaję za swój, mimo że to jest kolejna książka DeLillo, która jest pozbawiona tego, co dla mnie jest bardzo istotne, czyli ironii, czyli złośliwości.

Don DeLillo to jest pisanie na poważnie.

Tam się pojawił taki wątek powagi pisania czy Olgi Tokarczuk, czy Radki Dena Markowej i gdzieś wspominałem, wydaje mi się, że Don DeLillo jest dla mnie przykładem pisarza, który jest mi bliski, a który raczej do tej pory przynajmniej dla mnie nie operuje ironią.

Don DeLillo tak pisze.

Zachęcam do czytania Dona DeLillo.