Mentionsy

Tam Mojżesz prowadził lud z Egiptu ku wolności pod Synaj, gdzie Pan Bóg nadaje prawo, konstytucję temu narodowi.

Chciałem może taką myśl powiedzieć, podzielić się taką myślą, że Mojżesz w zasadzie, czy Bóg przez Mojżesza Arona przetarł ten szlak.

Ciągłość jest, Bóg się nie zmienia, Bóg chce spełnić swoje obietnice.

Jozue jest świadomy, że niedługo odejdzie, nie będzie już mógł przewodzić ludowi, a był to lud, sam Pan Bóg powtarza wielokrotnie, lud twardego karku, oporny i tak dalej.

Ale Pan Bóg nie wskazał nikogo, on sam też nie wskazał nikogo, kto by tą pałeczkę mógł z rąk Jozuego przejąć.

Tam po raz pierwszy Bóg obiecał, Abraham mówi, że da ten kraj właśnie jemu, jego potomkom.

Tak mówi Yahweh, Bóg Izraela.

Tutaj przede wszystkim pokazane jest, co Bóg czynił względem tego ludu.

Zresztą Pan Bóg w Księgach Mojżeszowych mówi, że nie dlatego was umiłowałem, że byliście najliczniejsi, ale właśnie najmniej liczni byliście.

prowadzi nas w kierunku tego, że Bóg nigdy nie opuścił swojego ludu.

Ageusz, Bóg przez Ageusza mówi, aż dotąd jestem z wami i też nawiązuje do tych poprzednich wydarzeń.

Obietnice, które były dawane ludziom żyjącym wieki przed wami, one się spełniały, bo Bóg jest Bogiem.

A więc Bóg prowadził naród przez historię.

Czego Bóg oczekuje w takim razie ze strony ludu, który należy do Niego?

To nowe pokolenie nie tylko, że może znało, może słyszało, ale te wszystkie cuda, które Bóg sprawił, co tutaj było właśnie czytane, że nie twój miecz i nie twój łuk, ale ja ci to dałem, prawda?

Więc w nawiązaniu właśnie do tego pytania, co Bóg oczekuje od nas?

Jeden był, raczej zdecydowana większość postępowała wbrew woli Pana, ale jeżeli ludzie się nawrócili, jeżeli byli ciemiężeni przez zewnętrzne narody, jeżeli wrócili do Boga, Bóg ich nigdy nie opuścił.

Więc w tym wypadku Bóg mówi do nas, tak ja uważam, pamiętajcie, pamiętajcie, że to nie wasz łuk, nie wasz miecz, ale ja wam to wszystko dałem.

Bóg był królem Izraela, więc można powiedzieć, że nie potrzebowali takiego władcy.

Tak, bo był nim Bóg.

Tak, oni mają mnie i tak jakby właśnie zapominali, że tym ich królem, jedynym władcą jest Bóg.

Wychodziliśmy z tego punktu, jesteśmy dzisiaj tutaj, bo Bóg nas prowadził.

Ja czytam tę historię i wyrażałem tę myśl już niejednokrotnie w czasie naszych studiów, ale ja dziękuję Bogu za to, że Pan Bóg daje nam wolność.

Pan Bóg zaprasza wszystkich, ale nikogo nie zmusi.

Czy Pan Bóg popełnił jakiś błąd?

Coś odwrotnego niż to, co Bóg mówił.

Bóg używa, czy tylko wtedy Kościół, kachal, ten zbór z języka hebrajskiego może funkcjonować, czy naprawdę tak bardzo jest to potrzebne i gdy tego zabraknie, to już wiara poszczególnych jednostek rozbada się?

Możemy być ogarnięci wizją głoszenia Ewangelii gdzieś powiedzmy w międzykontynentalnym wymiarze, a Pan Bóg mówi, popatrz, masz żonę, masz dzieci, masz najbliższą rodzinę i to jest twoje pole misyjne, tutaj powinieneś

Tu nie chodzi o strach przed Bogiem, tylko o taki szacunek, o takie uznanie, że Bóg jest tym władcą, że ten hołd, to uklęknięcie przed Nim należy mu się z oczywistych względów.

Bóg mówi szczerze, z czystego serca, wiernie macie mi służyć.

Niech nas Bóg uchowa od tego, abyśmy mieli opuścić Pana, a służyć innym Bogom.

Gdyż to Pan, Bóg nasz, wyprowadził nas i naszych ojców z ziemi egipskiej, z domu niewoli.

Bo jeżeli wy pójdziecie na mocy swojej deklaracji i swojej siły, to Bóg, powiem tak kolokwialnie, za chwilę was tak wypunktuje, że jednego dnia, może godzinę nawet nie spędzicie z Nim.

Mówią, nie, nikt inny, tylko Bóg prawdziwy.

Bo Pan Bóg chce naszej służby świadomej.

Pan Bóg nie szuka nominalnego takiego chrześcijaństwa deklaracji, ale chce, żeby to było do głębi serca.

Powiecie, bo Pan Bóg buduje Kościół z takiego materiału, jaki ma do dyspozycji.

Co chciał Pan Bóg zaoferować narodowi izraelskiemu poprzez wejście do Kananu?

Gdyby Jozue wprowadził ich, czyli naród żydowski, do odpoczynku, Bóg nie mówiłby po tak długim czasie o innym dniu, a zatem pozostaje odpoczynek szabatni dla ludu Bożego.

Kto wszedł do jego odpoczynku, ten też odpoczął od swoich dzieł, jak Bóg po swoich.

Ale co ciekawe, że ktoś, kto wchodzi do tych relacji z Bogiem, odpoczywa od swoich dzieł tak, jak Bóg.