Mentionsy

Ania Znicz na siłę z tej strony.

Ci z was, którzy słuchali podcastu o naszej historii związanej ze staraniami o drugiego człowieka już wiedzą, że nam się udało.

No i ten odcinek będzie o tym, jak przygotować starsze dziecko do zostania siostrą lub bratem, jak przygotować starszaka do tej nowej sytuacji, jak radzić sobie z emocjami, które pojawiają się już w ciąży tymi swoimi i emocjami dziecka.

No jest młodsza siostra, no spoko, ale to nie, to Ania nie jest z tym związana, bo ta młodsza siostra się pojawiła tam dwa miesiące temu, a on już tak od pół roku.

Trudne zachowania i więcej emocji u Adeli pojawiły się, gdy byłam w okolicy gdzieś siódmego miesiąca ciąży.

Ale w rzeczywistości to wszystko wyjdzie na wierzch przez testowanie granic, przez jeszcze większe huśtawki nastrojów, przez nowe, do tej pory niewystępujące zachowania, a może nawet przez totalne dramy i awantury o pozornie błahe sprawy.

I to wcale nie znaczy, że jesteśmy tymi złymi rodzicami, że dziecko ma trudne zachowania, albo że powinniśmy za wszelką cenę unikać takich zmian.

Oczywiście same zachowania będziemy ograniczać, na przykład bicie, plucie, rzucanie.

Wszystko jak zawsze zaczyna się od nas, od tego naszego podejścia, od tego naszego myślenia, postrzegania.

Spodziewaj się gigantycznego testowania granic i testowania swojej cierpliwości.

Nie dało się to przed nią ukryć, bo przyjmowałam zastrzyki, często jeździłam na badania krwi, często jeździłyśmy właśnie do Białegostoku, do tej mojej lekarki już później.

Z jednej strony fajnie jest poczekać z tą informacją, aż będzie bliżej porodu, żeby nie wzbudzać w dziecku zbyt długiego takiego oczekiwania, niepokoju, różnych myśli.

Moje doświadczenie pokazuje, że dopiero jak powiedziałam Adeli wprost o ciąży, to zauważyłam, że problematyczne zachowania u niej się zmniejszyły.

Słyszą właśnie każde te pytania babci.

Ważne jest to, żeby po prostu powiedzieć dziecku wprost, co się dzieje, bez owijania w bawełnę.

Najczęściej po prostu uznaje, no słyszę, jesteś tak głodna, nie jestem pewna, że dasz radę wytrzymać do tego drugiego śniadania.

Akceptujemy to, co z tego człowieka wychodzi, bez wdawania się w tą logikę.

Wdawał się w te wszystkie takie, no brał to do siebie po prostu, brał te zachowania, że to są wymierzone w stosunku do niego.

I te zachowania zdecydowanie, zdecydowanie ucichły.

Ja zaczęłam właśnie od przyznania się do takich własnych uczuć, na przykład co tam było.

że dziecko czując nadchodzące zmiany ma trudne zachowania już wtedy, kiedy jesteśmy w ciąży, bo po ludzku brakuje nam cierpliwości, bo jest nam ciężko z brzuchem na przykład zatrzymać dziecko, które robi coś niebezpiecznego.

Jasne, zdarzają się w nich radosne chwile, ale generalnie ja postrzegam ten czas, gdy byłam w ciąży, a Adela miała trudne zachowania, jak na przykład, nie wiem, ukrywanie jedzenia.

Całkowicie, albo całkowicie zanik chęci sprzątania, domaganie się karmienia, ubierania, zakładania brudu, brak zdecydowania.

Brak takiego zdecydowania, że coś nawet mówi, mama, ja nie wiem, co wybrać.

No te zachowania postrzegałam ten czas jako moment na pobycie w tej swojej niewygodnej strefie i na ile to możliwe na zakceptowanie jej.