Mentionsy

I myślę, że to ten dzień mojego podwójnego seansu, czyli Chopin, Chopin, nie chcę to spoilerować, mojej recenzji już niedługo, którą za chwilę poznacie, ale to były dwa filmy, z których drapałem się po głowie i zastanawiałem się, co przyszło reżyserom, producentom, scenarzystom do głowy, żeby zdecydować, okej, to jest materiał, który zasługuje na to, żeby go zekranizować.

No więc jest też film Chopin Chopin, drugi najdroższy film w Polsce.

No i dostajemy film, jak się może domyślić, Chopin Chopin, która kwestia bardzo często pada w tym filmie.

Chopin Chopin!

I dostajemy historię życia Fryderyka Chopina w latach 1835-1849.

Większość zna historię Chopina, w sensie może nie jakoś szczegółowo, ale mniej więcej wiemy kim był, wiemy na co chorował, wiemy na co umarł.

To jest ten pomnikowy Chopin.

No i w Polsce właśnie skończył się festiwal Chopinowski.

Konkurs Chopinowski.

Portret Chopina.

Chopin...

Trochę tiktokowiec w dzisiejszych czasach, trochę gość, który porywa tłumy, ale który jest też bożyszczem kobiet, który jest bożyszczem młodych, że jakby dzisiaj Chopin Żółto prawdopodobnie kupiłby sobie jego plakat i powiesił nad łóżkiem.

Więc takiego Chopina trochę się spodziewałem po tych zwiastunach i to mnie trochę...

I jak zobaczyłem ten zwiastun i zobaczyłem te, i też posłuchałem wypowiedzi Kwiecińskiego, że chcieliśmy odpomnikowi Chopina, to ja dokładnie tego się spodziewałem i powiedziałem, okej, jestem na pokładzie, bardzo.

Film w ogóle opowiada... Bałem się, o powiem tak, bałem się, zanim poszedłem na ten seans, bałem się, że ten film opowie mi historię od momentu, kiedy Chopin dowiaduje się o swojej chorobie.

I że będziemy próbowali umierać, że będziemy patrzyli na śmierć Chopina na ekranie przez ten cały, no nie krótki film, bo 135 minut.

I że tego będzie dużo, że zobaczymy tego Chopina w pełnej krasie, takiego młodego faceta, bo on też był młody przecież, no nie jest tym posągiem, o którym mówimy.

Ten film zaczyna się sceną, w której widzimy mieszkanie Chopina, tonące w słońcu.

Widzimy, że Chopin siedzi tam plecami do nas przy oknie, nie rusza się.

I kamera powoli zbliża się do tego Chopina, który się nie rusza.

Nie musimy tego wbijać młotem za każdym razem o najbardziej tragicznej części historii życia i śmierci Fryderyka Chopina.

To jest film o gruźlicy, to nie jest film o Chopinie.

Ponieważ Chopin się totalnie gubi w tym filmie.

Więcej dowiadujemy się na temat tego, jak przebiega gruźlica, niż to, kim tak naprawdę Chopin był.

Jednego Chopina.

Ponieważ w jednej scenie słyszymy, jak Chopin mówi do swoich rodziców, dlaczego posadziliście mnie przed tym fortepianem i zrobiliście ze mnie dziwaka.

Co to jest za Chopin?

I to nie jest najlepsza rzecz, jaką możesz powiedzieć po filmie o Chopinie.

Po filmie o Chopinie, który twórcy obiecywali, że oni odpomnikowią tego Chopina, a tymczasem w efekcie zrobili najnudniejszy film o Chopinie, jaki widziałem.

Jeżeli zaczynają od punktu wyjściowego, że Chopin już ma gruźlicę, no to mogą tylko pokazywać rzeczy, które kuleją przez jego chorobę.