Mentionsy

On opowiada tylko i wyłącznie historię dziesięcioletniej dziewczynki, czyli Taeko.

No wyjątkowy pomysł, czyli na tą klamrę narracyjną, a co by było, gdybyśmy oprócz dziesięcioletniej Taeko opowiedzieli jednocześnie historię już dorosłej Taeko, dwudziestosiedmioletniej Taeko.

Obserwujemy Taeko, która... 27-letnią Taeko.

Taeko Okajime.

To jest zmierzenie się z problemami życia codziennego, który dzieli się na te dwa wątki, o których mówisz, czyli taeko w dzieciństwie i poznajemy takie typowe, które wszyscy znamy, problemy wieku dziecięcego, pierwsze zakochania, pierwsze rozczarowania, pierwszy okres właśnie spotkania się z tym.

Później dorosła taeko, która jest samotną kobietą, bo w Tokio w tym okresie nie było to nic dziwnego, że kobieta może być samotna, mimo że...

Młoda Taeko wyrusza w tą podróż razem z dorosłą Taeko i dorosła Taeko wręcz komentuje to w narracji Zofu, że nie wiem czemu ona ze mną jedzie, nie wiem czemu do mnie wróciła, ale...

Zresztą mamy w tym filmie też w perspektywie, w tej introspekcji Taeko, jak ona jest dzieckiem i poznajmy jej ojca.

Tam są takie sceny, kiedy na przykład Taeko zostaje spoliczkowana przez swojego ojca, bo wychodzi bez butów na zewnątrz.

roztrząsana pod kątem traumy i złego wychowania i tak dalej, natomiast w tym filmie dorosła Taeko zauważa, jakby wraca do tego wspomnienia z bardzo dużym dystansem i jakby interpretuje to w bardzo mądry sposób, że jakby to nie było, to był tylko ten jeden raz, kiedy to się wydarzyło, ale przez to to zapamiętałam i że chyba lepiej by było, gdybym nie bił non stop, ponieważ wtedy by to tak nie raniło.

No i później cudowny moment, w którym okazuje się, że ten świeży ananas wcale nie smakuje jak ten ananas z puszki, że jest kwaśny, nie jest taki słodki, jest twardy, jest dziwny i widzimy jak młoda Taeko wmusza w siebie tego ananasa.

I jest to historia, której tak naprawdę nie widzimy, która jest opowiedziana przez Taeko gdzieś tam i ten chłopiec, właśnie forma animacji, gdzie te wspomnienia się przewijają, widzimy tego chłopca, ale jest to jedna z najbardziej wstrząsających historii w tym filmie opowiedziana.

Ja rozumiem, że to wynika, to jest kwestia kulturowa, ale Taeko ma tutaj 27 lat, więc nie jest daleko od tego dzieciństwa.

Oczywiście w tamtej kulturze kobiety trochę chyba wcześniej po prostu w tamtych latach już pełniły te funkcje, dorosłe funkcje, więc nie pamiętam czym się zajmuje Taeko.

To są te wszystkie wspomnienia z dzieciństwa, ponieważ tam są sceny absolutnie magiczne i moja ukochana scena z całego panteonu Studia Ghibli to jest scena zakochania, w której jest cudowny wątek, w którym Taeko dowiaduje się, że w innej klasie jakiś chłopak się w niej podkochuje.

Nawet nie wiadomo, czy ktokolwiek z nich tak naprawdę powiedział, to ten chłopak albo ta dziewczyna Taeko, czy ktokolwiek z nich powiedział, że tak naprawdę oni im się podobają, czy sami sobie się podobają, czy zostało im to wmówione.

I w którymś momencie rzeczywiście widzimy w Taeko, że...

I jest cudowny moment, gdzie Taeko odpowiada deszczowy, tak cicho.

Ale i Ghibli zawsze w taki sposób to robi, natomiast taka chata, tutaj to zastosował w scenach właśnie dzieci, retrospekcji, natomiast w scenach z dorosłą Taeko,

Ponieważ cały moment, w którym Taeko podejmuje tę decyzję, że jednak chce zostać, chce zmienić swoje życie i chce żyć na tej wsi, gdzie jest szczęśliwa.

I robi to po części za namową swojej dziesięcioletniej siebie, ponieważ jest ten moment, w którym ona widzimy, jak ona siedzi w tym pociągu i wszystkie dzieci z jej wspomnień są też w tym pociągu i mała Taeko podchodzi do niej i ją łapie za łokieć i jakby ją popycha do tego.

I wtedy Taeko wysiada na najbliższej stacji, wsiada w pociąg jadący z powrotem, wraca, widzimy jak wszyscy na tej wsi się cieszą, jak ten jej absztyfikant wsiada w auto i odbiera ją z przystanku, jak wpadają sobie w ramiona przez to, że on się potknął i tak dalej, potknął się, jedno z dzieci się położyło pod jego nogami, on się potknął.