Mentionsy

Natomiast wtedy to był w latach 90., kiedy ta historia się wydarzyła, zabójstwa Sylwii R., bo ona była chronologicznie pierwsza, chociaż w akcie oskarżenia ma tam bodajże 13. czy 14. numer.

Jeżeli patrzymy na to tak chronologicznie, jak to poukładano, to znaczy został skazany za tą zbrodnię i potem zasugerowano, że być może jest odpowiedzialny również za zabójstwo Sylwii R. i być może za kolejne zbrodnie, to to się układa z punktu widzenia takiego publicystycznego w logiczny ciąg.

Zostawiamy na boku twierdzenia Leszka Pękalskiego, który do zabójstwa Sylwii R. się przyznał, bo się przyznał.

Bo jeśli zwrócimy uwagę chociażby na dostępne w sieci wywiady, chociażby z panem Edwardem Miszczakiem, to tam zobaczymy, że Leszek Pękalski opisuje zgwałcenie Sylwii R.

Pierwszy człowiek, na którego sam zwróciłem uwagę czytając te akta, to człowiek, który przyznawał się do zabójstwa Sylwii R. Co prawda pod wpływem alkoholu, ale kilkukrotnie i w obecności różnych osób.

Ciekawe było też to, że jego kurtka nosiła ślady krwi, których pochodzenia nie był w stanie wyjaśnić, a których grupa tej krwi była zgodna z grupą Sylwii R. On sam też taką miał, czyli Sylwia R. i ten właściciel kurtki mieli tą samą grupę, nie dało się rozstrzygnąć, czy to jego, czy Sylwii R. Nie było lepszych możliwości, przynajmniej tak stwierdzili śledczy, żeby to rozstrzygnąć kategorycznie.

Ale istotniejsze jest to, że jego samochód, ją sam, stojący przy tym samochodzie, jak dobrze pamiętam, miał być widziany w dniu i w czasie, w którym doszło do zaginięcia Sylwii R. Czyli na drodze, jak wracała ze sklepu do domu, mniej więcej w godzinach zbliżonych do tych, w których tam się miała pojawić.