Mentionsy

No i wiadomo, kościół nie uznawał w duchowieństwie tak w funkcjach kościelnych typu właśnie księża, biskupi, kobiet.

Wzbudzało oczywiście też podejrzenia, no bo wiadomo, chodziło o jakąś uwagę społeczeństwa, która przestała wspierać finansowo Kościół, a zaczęła się oddawać w czciwaniu zupełnie jakiejś równoległej tutaj przewodniczki duchowej.

wilemici, czyli ruch wyrastający z kościoła, a finalnie przez kościół odrzucony, to nie było wówczas w średniowiecznej Europie nic wyjątkowego.

na jakieś konkretne idee, ruchy, z których później to wszystko, co Kościół określał mianem heretyckiego, wyrastało?

Wiemy, że właśnie dalej ma te konsekwencje potem w tym późnej średniowieczu, bo o to rozgrywają się potem te walki Kościoła, żeby udowodnić rzeszy ludzi, że w ogóle Kościół jest potrzebny.

I tutaj okazało się, że właśnie Kościół katolicki w ogóle nie spełnia żadnej roli pośredniczej, nie pomoże im w tym zbawieniu, bo działania w tym czasie Kościoła, to był XII wiek, pokazywały, że osoby z duchowieństwa nie są wzorem do naśladowania, ponieważ...

tak jak w religii katolickiej, którzy tworzą jakiś tłum osób łatwych do sterowania, ale były to już osoby świata, już były to osoby edukowane, były to osoby z majątkiem, które znowuż ten majątek po prostu nie dawały na Kościół, tylko na osoby potrzebujące.

I w ten oczywiście sposób Kościół został ochudzony, został odseparowany od jakiejś całkiem dużej grupy, na którą wcześniej miał wpływ.

Trochę czasu to trwało, zanim Kościół przyjął jego nauczanie.

I co jest paradoksem, bo to jest trochę uboczny wątek, więc nie będziemy tego rozwijać, tylko w skrócie powiem, że te wspólnoty Waldensów wyklęte przez kościół, one gdzieś tam w górskich dolinach w Alpach przetrwały sobie aż do czasu reformacji i wtedy się włączyły w te reformacyjne nurty kalwińskie.

Wiadomo, że dlaczego go wkurzało, no bo chodzi jak zwykle znowuż o te pieniądze i o to, że jakaś osoba ściąga na siebie uwagę dosyć sporego tłumu wyznawców, którzy w pewnym momencie też przestają wspierać ten kościół i znowuż dostają się do tego samego punktu wyjścia, kiedy po prostu kościół przestaje być autorytetem.

I przestają być w tej zależności od Kościoła, ale Kościół zaczyna być zależny od nich.

Więc o to bardziej ten Kościół musi walczyć, żeby te ruchy heretyczne, tych nauk, tej krytyki nie dostawały się do szerszych kręgów, a coraz ciężej temu zapobiec, jeżeli następuje edukacja, głoszenie nawet słowem od warstw, które zaczynają po prostu mieć wpływy finansowe na resztę społeczeństwa.

Wspierał go nie dlatego, że przemawiały do niego nauki Husa, tylko dlatego, że Hus mówił o tym, że trzeba wziąć kościół za mordę.

czy jakiejś wsi i niosą tutaj takie głosy powątpiewania w to, czego się dotknął Kościół, zaczęły zbliżać tych ludzi, ponieważ tam znaleźli taki spokój.

Nagle się okazało, że nie trzeba gdzieś tam daleko chodzić, żeby iść do kościoła i potem czuć się strasznie winny, że się ma grzech, że iść do tego kościoła nie pójdzie, bo poczuł się jakiś przymus chyba raz do roku, żeby w ogóle iść do spowiedzi przez kościół katolicki, bo jak nie, to od razu się znalazł na jakiejś liście i musiał płacić albo kary, albo właśnie wykupywać od księży jakiś odpusty,

Zresztą ci władcy też zauważyli, że tak naprawdę właśnie potem już nie mają tego bata na tych ludzi, żeby musieli oddawać jakieś pieniądze i na kościół, i na władzę świecką, i że...

Można w jakiś sposób zaoszczędzić ten kościół, po prostu zmniejszyć ten jego wpływy.

No pozbawić się wpływu na tę liczbę osób, które znowuż były niezbędne od tego, by kościół funkcjonował tak ze swoimi włościami i majątkami.

ale stwierdziły, że właśnie nie podoba im się sytuacja, w jaki sposób Kościół dysponuje tymi majątkami, które one zazwyczaj oddawały właśnie na ołtarze, na fundacje, na zapewnienie zbawienia od Litwy ze zmarłych, tylko że same są w stanie właśnie te środki lepiej zadysponować i oddać właśnie na budowanie miejsc, które będą wspierały osoby biedniejsze w gorszej sytuacji i...

Tak, po prostu jakby niezależne ruchy, które w podobny sposób jak zakonne przebracze stawiały na pedestal się skromne życie, ale w żaden sposób nie chciały zostać zależne od Kościoła, czy z niczym w jego hierarchii, w jego obrzędach, stosować się właśnie do tego życia strukturalnego, organizacyjnego, jakie nakładał Kościół katolicki.

postawy na to, że to w jaki sposób w tym czasie Kościół przedstawia wartości, które przecież miały odwzorowywać jakiś taki moralny ideał, który mógłby stać się wzorem dla innych ludzi do naśladowania.

Widział jednak zdecydowanie znowu, że na przykład Kościół tego nie praktykuje w taki sposób.

Cały czas ten kościół chciał te pieniądze i ta reszta miała się po prostu przestraszyć i miały być takie bardziej pokazowe, ale że to nie przynosi o skutku, no...

Chodzi mi o to, wiesz, czy da się jakoś oszacować skalę tego, jak Kościół oceniał wielkość tych ruchów, które jego zdaniem były ruchami heretyckimi.

To dopiero rozkręcił właśnie kościół katolicki.

Nowa Jerozolima znajdowała się mniej więcej tam, gdzie dzisiaj stoi wybudowany przez jezuitów kościół św.