Mentionsy
Nie takie obce – rozmowy o przekładzie #14 | Dino Buzzati
Nowy przekład czy nowe odczytanie? W kolejnym odcinku „Nie takie obce” Grzegorz Wysocki rozmawia z Katarzyną Skórską, tłumaczką, italianistką i badaczką literatury włoskiej, o twórczości Dina Buzzatiego oraz kulisach pracy translatorskiej.
Punktem wyjścia jest nowe wydanie „Pustyni Tatarów”, ale rozmowa szybko wykracza poza jedną książkę. Mowa o przekładach klasyki, kolacjonowaniu dawnych tłumaczeń, decyzjach dotyczących tytułów, relacji między tłumaczem a tekstem oraz o miejscu Buzzatiego w literaturze włoskiej i polskiej. T
o spotkanie o czytaniu, tłumaczeniu i nieustannym powracaniu do książek, które z każdą lekturą znaczą coś innego.
Rozdziały (7)
Podróżnicy do Dworca Łódź Fabryczna, spotykają się z Katarzyną Skórską, tłumaczką i literaturoznawczynią, która wspomina o swoim biograficznym i profesjonalnym kontekście.
Katarzyna Skórska opowiada o swoich przekładach, w tym Pustyni Tatarów Dina Buzzatiego, i omawia proces kolacjonowania i pisania posłownia do nowego wydania.
Katarzyna Skórska omawia pozycję Dina Buzzatiego w polskiej i włoskiej literaturze, jego znane powieści i wpływ na kulturę.
Rozmowa koncentruje się na procesie kolacjonowania przekładu Pustyni Tatarów oraz decyzji o nowym przekładzie. tłumacz opowiada o swoim doświadczeniu w kolacjonowaniu, zmianach wprowadzonych w stosunku do oryginału i nowych przekładach klasyków.
Rozmowa koncentruje się na kolacjonowaniu i nowych przekładach klasyków, w tym omówienie zmiany tytułów, takich jak 'Lampard' zamiast 'Gepard' w 'Il Gatto Pardo' oraz analiza nowych przekładów, takich jak 'Wielki Gatsby' i 'Pustynia Tatarów'.
Rozmowa koncentruje się na Pustyni Tatarów, analizie jej treści i przekładów, a także na jej recepcji, w tym wśród wojskowych i w filmie.
Katarzyna Skórska opowiada o swoich marzeniach translatorskich, w tym o przeniknięciu się pracami Mariego, Michela Mari i Luigi Malerbe, a także o swoich przekładach Buzzatiego.
Szukaj w treści odcinka
Na pewno, czy Kapitan Ortiz, prawda, czy Tronk, to na pewno są ludzie z Corriere della Sera albo jacyś satelitarni.
Otóż kapitan Ortiz mówi, taki ma swoje, lubi wtrącać w wypowiedzi jedno słówko i u Pałasza to było faktycznie, a ja jednak uznałam, że zaiste zabrzmi tu lepiej, zwłaszcza po latach.
O Wielkich Nadziejach też, inny tytuł, że po prostu przemija w ogóle nam życie w tej pracy, wykonując te żmudne, monotonne zadania i nagle to okazuje się, że jest już za nami w ogóle to życie i że te wielkie wydarzenia... Znaczy tak, że nie jesteśmy niezastąpieni przede wszystkim, bo tu też bardzo szybko to punktuje w jakiś sposób, Buzzati, tak, bo to spotkanie z kapitanem Ortizem, który twierdzę bastialnie spędził 20 lat,
I to ponowione spotkanie, właśnie już droga z bardzo młodym porucznikiem, pod koniec powieści świadczy o tym, no że może ten los, my nie wiemy co myśli sobie Ortiz, może też on czekał całe życie na Tatarów, to zresztą nam gdzieś się przymiędzy.
Ostatnie odcinki
-
Humanistyka na mieście #12 | Wyjście z teatru. ...
14.07.2026 04:45
-
Humanistyka na mieście #11 | Artystyczne prakty...
10.07.2026 04:45
-
Występy gościnne #24 | Brutalizm naszych czasów
07.07.2026 04:45
-
Występy gościnne #23 | Literatura w Iranie. Pis...
03.07.2026 04:45
-
Występy gościnne #22 | Samotność wszystkich miast
30.06.2026 04:40
-
Teksturion #9 | Themersonowie
26.06.2026 04:50
-
Humanistyka na mieście #10 | Trzy ekologie
23.06.2026 04:40
-
Horyzontalia #1 | Focus na Śląsk
19.06.2026 04:50
-
Występy gościnne #20 | Obrazy wierszy
16.06.2026 04:40
-
Fakcje #3 | El Akkad
12.06.2026 04:40