Mentionsy

Belmez de la Moraleda.

Lokalne władze były bezradne, księża przerażeni, media wygłodniałe sensacji, a parapsycholodzy z całej Europy nie potrafili tego wyjaśnić w żaden sposób.

Pelmes de la Moraleda.

Jeden z wielu.

Znała każdy zakręt, każde podwórko, każdego sąsiada.

Zahartowana przez czas, przez wojnę domową, biedę, głód i dekady politycznych napięć, które dzieliły kraj jak głębokie rany w ziemi.

Czas odcisnął na nim swoje piętno, ale nie odebrał mu godności.

Był to jeden z tych andaluzyjskich popołudni, kiedy powietrze staje się niemal nie do zniesienia.

Najpierw delikatnie.

To nie może być przypadek.

Nie wiem czego one chcą, ale boję się, że nie pozwolą nam odejść.

Kiedy twarze w kuchni zaczęły pojawiać się coraz częściej, a strach mieszkańców rósł, podjęto decyzję.

Delikatnie.

Czy to duchy tych zmarłych, tych zapomnianych, bezimiennych, próbują się odezwać?

Urzędnicy odetchnęli.

Jakby dom sam upamiętniał tych, którym odmówiono godnego odejścia.

Miguel, syn Marii, przysięgał, że widział jak jedna z twarzy delikatnie otwiera powieki.

Jakby cement nie był już ścianą, lecz granicą, cienką jak oddech, między tym co żywe, a tym co chce zostać zauważone.

Idealnie odwzorowaną, zbyt precyzyjnie by mogło to być dziełem przypadku.

Jedne delikatne, niemal eteryczne, dziecięce, z przymkniętymi oczami, spokojne, jakby pogrążone w wiecznym śnie.

Jakby powietrze przesiąkało obecnością tych, którzy nigdy nie odeszli.

Ich podejście było podwójne.

Z jednej strony twarde metody laboratoryjne, z drugiej otwartość na to, co wymyka się logice.

Przede wszystkim chcieli oni ustalić, czy twarze zostały celowo namalowane.

Niemiecki dr Hans Bender, autorytet w dziedzinie parapsychologii i badacz zjawisk poltergeistów oraz hiszpański profesor German de Argumosa.

Jeden z pierwszych, którzy odważyli się mówić o materializacji obrazów jako możliwym efekcie sił psychicznych.

Bender i Argumosa nie przyjechali do Belmez tylko po to, by zrobić zdjęcia i uścisnąć dłoń Marii.

W 1974 roku, po miesiącach eksperymentów i spekulacji, zapadła decyzja o przeprowadzeniu najważniejszego testu.

Nie ekspertów, nie dziennikarzy, nie sceptyków, ale zwykłych ludzi, którzy dzień po dniu patrzyli w beton i czuli, że coś patrzy na nich, to ich świadectwa.

Stałam tam w kuchni jak każdego dnia i nagle zobaczyłam ją.

To nie mógł być przypadek.

Ale jeden z reporterów, ten który przyjechał z Madrytu i rozmawiał z Marią przy jej kuchennym stole, napisał potem.

Jednym z popularniejszych zarzutów było podejrzenie, że twarze zostały stworzone przez chemikalia, takie jak azotany srebra czy też sublimat rtęci.

Zatem, mimo wielu prób zdyskredytowania zjawiska i podejrzeń o mistyfikację, twarze z Belmetz pozostają mimo wszystko jednym z najbardziej intrygujących i nierozwiązanych fenomenów paranormalnych, który do dziś wywołuje spory i fascynację zarówno wśród naukowców, jak i entuzjastów niewyjaśnionych tajemnic.

Twarze z Belmez przez dekady przyciągały setki, jeśli nie tysiące ciekawskich badaczy i dziennikarzy.

Zaskakujące było to, co zaczęło dziać się po jej odejściu.

W 2014 roku, 10 lat po śmierci Marii, zapadła oficjalna decyzja.

Inni mówili, że wszystko ucichło wraz z odejściem Marii.

Nawet po tylu dekadach nauka i logika nadal rozkładają ręce.

Twarze, które nie chciały odejść.

Dodatkowo chciałbym Was serdecznie zaprosić na Instagrama Gęsiej Skórki.

Więc serdecznie zapraszam na Instagram Gęsia Skórka.