Mentionsy

Maria Gomez Camara wchodzi do swojej kuchni jak codzień.

Maria pomyślała, że to zwykłe złudzenie.

To właśnie tam przy ulicy Cal Real 5 mieszkała Maria Gomez Camara.

Maria nie była osobą, która zwracała na siebie uwagę, a jednak jej obecność miała ciężar.

Miejsca, które Maria nazywała sercem domu.

Gdy Maria jak co dzień weszła do kuchni, wtedy jej wzrok padł na posadzkę i już nie mogła odwrócić wzroku.

Cisza, którą przerywały tylko skrzypnięcia starego schodka i ciężkie, powolne kroki Marii Gomez Kamary, zmierzającej do kuchni.

Maria zamarła.

Maria stała obok, mocno ściskając w dłoni mokrą szmatkę, jakby od jej uścisku zależało, czy rzeczywiście wróci do normy.

Maria przysięgała później, że widziała jak rysy poruszały się na jej oczach, że jedna z twarzy zamknęła usta, inna natomiast otworzyła oczy.

A Maria w rozmowie z lokalnym dziennikarzem powiedziała tylko jedno zdanie, które później powtarzano w całej Hiszpanii.

Sama Maria Gomez, kamara, stała w progu swojej kuchni, z dłońmi splecionymi przy ustach, jakby szeptała modlitwę, której nikt już nie znał.

Maria pytana o te nowe oblicza miała powiedzieć tylko jedno.

Maria mówiła, że pewnej nocy spojrzała w cement i miała wrażenie, że ktoś porusza ustami.

Maria, choć przez całe życie była kobietą trzeźwo stąpającą po ziemi, z czasem zaczęła unikać kuchni po zmroku.

Wszystkie tropy prowadziły do jednej osoby, Marii Gomez-Camara.

Twarze zmieniały się, gdy Maria była obecna.

Ale kiedy Maria opuszczała kuchnię na dłużej, wizerunki stopniowo bledły, znikały, jakby traciły energię.

Najważniejszym głosem była oczywiście Maria Gomez-Camara, gospodyni tego domu, która jako pierwsza stanęła twarzą w twarz z niewytłumaczalnym.

Maria przyznała później, że twarze pojawiały się i znikały.

Maria była kobietą prostą, nie szukała rozgłosu, nie chciała kamer, ale to, czego doświadczyła, zmieniło nie tylko jej życie.

Dom Marii Gomez-Kamara stał się miejscem pielgrzymek.

W 2004 roku Maria zmarła w wieku 85 lat.